Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Burnett ξαναανακάλυψε την Urtica ως φάρμακο. Η ιστορία του πώς ήρθε να τη χρησιμοποιήσει (Gout, σ. 33) είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά αποσπάσματα των έργων του. Ως φάρμακο για κρίση ουρικής αρθρίτιδας, η ανακάλυψη είναι εξ ολοκλήρου δική του και αποτέλεσμα μεγάλης θεραπευτικής οξυδέρκειας. Η χρήση της σε πέτρες και ουρολογικές παθήσεις είναι πολύ παλιά. «Όταν τρώγεται, όπως λέει ο Διοσκκορίδης, βρασμένη με βατοειδή, κάνει το σώμα ευκίνητο, επιτελώντας το με ένα είδος καθαριστικής ιδιότητας· προκαλεί επίσης ούρηση και εκδιώκει τις πέτρες από τα νεφρά· βρασμένη με κριθαρόζουμο, θεωρείται ότι ανεβάζει παχύς χυμούς που κολλούν στο στήθος.» Ο Gerarde, από τον οποίο παραθέτω, αναφέρει αυτές τις άλλες χρήσεις: (1) Ο χυμός που εισάγεται στα ρουθούνια σταματά την αιμορραγία της μύτης· είναι «καλός κατά της φλεγμονής της σταφυλής». (2) Πλευρίτιδα, πνευμονία, κοκίτης. (3) Αντίδοτο για Κώνειο, Μανιτάρια, Υδράργυρο, Μανδραγόρα, Φίδια, Σκορπιούς. «Τα φύλλα ή οι σπόροι οποιουδήποτε είδους τσουκνίδας», λέει ο Gerarde, «έχουν την ίδια δράση, αλλά όχι με τόση καλή ταχύτητα και τόσο βέβαια όσο η ρωμαϊκή τσουκνίδα» (U. Pilulifera). «Μια δέσμη τσουκνίδων», λέει ο Cooper, «εφαρμοσμένη σε ρευματική άρθρωση ή σημείο, ήταν από καιρό αγαπημένο λαϊκό φάρμακο. Ένα φύλλο τσουκνίδας τοποθετημένο στη γλώσσα και πιεσμένο στον ουρανίσκο του στόματος σταματά την αιμορραγία από τη μύτη.» Το βάμμα του Burnett παρασκευάζεται από τη μικρή τσουκνίδα, U. urens, που είναι η σωστή στην ομοιοπαθητική. Ο Burnett είχε χρησιμοποιήσει το Urt. u. αρκετά σε παθήσεις του σπληνός και διαπίστωσε ότι οι ασθενείς υπό τη χρήση του συχνά απέβαλλαν μεγάλες ποσότητες πετρών. Σε μια μεσήλικη άγαπη κυρία που είχε διευρυμένο σπλήνα και «η οποία μύριζε τόσο έντονα τσουκνίδα που σχεδόν μου προκαλούσε ναυτία όποτε ήταν καθήκον μου να την εξετάσω», ο Burnett έδωσε Urt. u. Ø. Ενώ το έπαιρνε, απέβαλλε μεγάλες ποσότητες πετρών. Αυτό όμως δεν τράβηξε μεγάλη προσοχή, καθώς η κυρία είχε τη συνήθεια να αποβάλλει σημαντικές ποσότητες πετρών με τις κενώσεις της. Εντοπισμένος κοιλιακός πόνος που προηγείτο μιας τέτοιας περίστασης κατά αρκετές ημέρες. Το επώδυνο σημείο, ακριβώς κάτω από τον σπλήνα της, το ονόμαζε «λακκούβα των πετρών» της. Συνδυάζοντας αυτό και άλλα σημεία, μεταξύ των οποίων τη δράση του Urtica στον πυρετό, ο Burnett συμπέρανε ότι η Urtica ήταν φάρμακο για την οξεία ουρική αρθρίτιδα, που θα έκοβε βραχέως την κρίση «με ασφαλή τρόπο, δηλαδή απαλλάσσοντας τον οργανισμό από την ουσία του προϊόντος της νόσου, από το πραγματικό υλικό που προκαλεί τον πόνο». Συνήθως διέταζε πέντε σταγόνες του βαμμάτου σε ένα ποτηράκι αρκετά ζεστού νερού κάθε δύο ή τρεις ώρες. Υπό τη δράση του, τα ούρα γίνονταν πιο άφθονα, σκούρα και φορτωμένα με ουρικό οξύ. Ο Burnett παρατηρεί για την τσουκνίδα ότι φυτρώνει παντού κοντά σε ανθρώπινες κατοικίες και έχει παρατηρήσει ότι ευδοκιμεί περισσότερα στην άκρη των χαντακιών που απομακρύνουν τα υγρά λύματα, «έτσι ενδεχομένως ζώντας σε κάποιο βαθμό από ουρική τροφή». Μια πολύ σοβαρή περίπτωση ουραιμίας θεραπεύτηκε από αυτόν με Urt. Η ανακάλυψη της πυρετικής της δράσης ήρθε μέσω της θεραπείας μιας ασθενούς του από ελονοσία (την οποία δεν είχε καταφέρει να θεραπεύσει) πίνοντας τσουκνιδότσαιι με τη συμβουλή της καθαρίστριάς της. Το Urt. ur. ήταν η σωτήρια άγκυρά του σε περιπτώσεις πυρετών των Ανατολικών Ινδιών, της Βιρμανίας και του Σιάμ. Αυτή τη δράση της Urtica, καθώς και την αντιουρική της δράση, είχα άφθονη ευκαιρία να επαληθεύσω. Η Urtica προκαλεί πυρετό καθώς και τον θεραπεύει, και μία από τις ασθενείς του Burnett αναγκάστηκε να σταματήσει να την παίρνει: «Κάνει όλους τους σφυγμούς μου να χτυπούν, με κάνει τρομερά ζαλισμένη, με κάνει να νιώθω ότι θα πέσω (μπροστά) στο κεφάλι μου, και μετά έρχεται μια κακή κεφαλαλγία· και όταν την παίρνω τη νύχτα, με κάνει πολύ πυρερώδη.» Όταν έπαιρνε τη δόση το πρωί, δεν είχε τον πυρετό, και ο Burnett λέει: «Ο πυρετός της ουρικής αρθρίτιδας γενικά έρχεται τη νύχτα.» Έχει συχνά θεραπεύσει ίλιγγο με Urt. Οι αποδείξεις της Urtica δεν είναι πολύ εκτενείς, αλλά συμπληρωμένες με κλινικές παρατηρήσεις, η εικόνα είναι αρκετά πλήρης. Κεφαλαλγία, με πόνο στον σπλήνα· ερυθρότητα αίματος στο κεφάλι· ευαισθησία της κοιλιάς· δυσεντερία· κάψιμο και φαγούρα του πρωκτού· οίδημα· κνίδωση· ρευματικοί και ουρικοί πόνοι και πυρετός όλα προκλήθηκαν. Μεταξύ των ρευματικών πόνων, ένας πόνος στον δεξιό δελτοειδή μυ είναι πολύ εντυπωσιακός. Η σχέση αυτού του συμπτώματος με τη χρήση του Urt. από τον Burnett φωτίζεται από την περίπτωση του Dr. W. H. Proctor (A. H., xxvii. 126). Ο γιατρός δέχθηκε ξαφνικά βασανιστικό πόνο στον δεξιό δελτοειδή μυ, οφειλόμενο, όπως πίστευε, σε κατακράτηση ουρικού οξέος στον οργανισμό. Χρειάστηκε να προσφύγουν σε υποδόριες ενέσεις Morphia και Atropia. Ακολούθησαν, επί τρεις εβδομάδες, ολιγοουρία με ωχρά ούρα, ξινή εφίδρωση, αϋπνία, ανησυχία, νευρικότητα, απώλεια όρεξης, σχεδόν συνεχής πόνος στον δελτοειδή με μεγάλη ευαισθησία και αδυναμία του μυός, έντονη αίσθηση γενικής αδιαθεσίας και αδυναμίας με συνεχή πυρετό. Τίποτα δεν έκανε καλό. Τελικά εμφανίστηκε: Έντονη αίσθηση καψίματος στο δέρμα μετά τον ύπνο· φοβόταν να κοιμηθεί από φόβο του πόνου. Λήφθηκε τώρα Urt. ur. Ø. Μετά από τρεις δόσεις βυθίστηκε σε ήρεμο, αναζωογονητικό ύπνο δύο ή τριών ωρών και ξύπνησε απολύτως απαλλαγμένος από κάθε ερεθισμό του δέρματος. Τα νεύρα ησύχασαν και όλα τα συμπτώματα εξαφανίστηκαν. Λίγο αργότερα, ο Proctor είχε την ευκαιρία να θεραπεύσει έναν ασθενή από αδυναμία του δελτοειδή κάποιας διάρκειας με τον ίδιο ταχύ τρόπο. Σε αυτή την περίπτωση δεν υπήρχαν πρόσθετα συμπτώματα. Ο J. L. Nottingham (H. R., xv. 244) θεράπευσε (1) την Mrs. W., 38 ετών, ψηλή, λεπτή, με καστανόξανθα μαλλιά, για έκζεμα του αιδοίου με έντονη φαγούρα και κάψιμο, πρήξιμο και πάχυνση των χειλέων, λεία, ωχρά, ξηρή εμφάνιση της βλεννογόνου επιφάνειας, ξηρή, φολιδωτή, ραγισμένη εμφάνιση των μεγάλων χειλέων και του δέρματος. Δεκατρία χρόνια νωρίτερα είχε είχε κόλπο από το δεξιό ωοθήκη που εκβάλλε στη μήτρα. (Ο σύζυγος είχε συκωτικά κονδυλώματα στη βάλανο.) Το Urt. ur. 1x ανακούφισε όλα τα συμπτώματα και αφαίρεσε τη σεξουαλική διέγερση που προκαλούνταν από τη φαγούρα και την ανέλεγκτη επιθυμία για τρίψιμο. (2) Ο Mr. N., 21 ετών, είχε πρήξιμο, τσούξιμο, κάψιμο του προσώπου, των χεριών και των ποδιών, με ερυθρότητα. Το τρίψιμο με την άκρη του δαχτύλου άφηνε μια λευκή γραμμή για κάποιο διάστημα. Όταν βρισκόταν στο κρύο, υγρό, χιονισμένο αέρα, τα χέρια, τα πόδια και το πρόσωπο γίνονταν πορφυροκόκκινα, φουσκωμένα και παγωμένα που τσούζαν· μπαίνοντας σε ζεστό δωμάτιο είχε αυξημένο πρήξιμο, τσούξιμο, φαγούρα σε όλο του το σώμα, ιδίως στα χέρια και το πρόσωπο. Το Urt. ur. ανακούφισε σε είκοσι τέσσερις ώρες. Σε τέσσερις ημέρες επέστρεψε στο σπίτι καλύτερα απ' ό,τι ήταν επί χρόνια. (3) Μια γυναίκα με ένα εξόγκωμα στο αριστερό της στήθος διάρκειας κάποιων ετών, εμφανίστηκε έξι εβδομάδες μετά τον τοκετό, παραπονούμενη για τσούξιμους πόνους σε εκείνο το σημείο, πλήρη απουσία γάλακτος, τσούξιμους πόνους σε όλο το δεξί κάτω άκρο, με μεγάλη ευαισθησία και τσούξιμους πόνους που συνόδευαν κινήσεις που εμπλέκουν μύες της αριστερής πλευράς του κεφαλιού, των τραχηλικών σπονδύλων, του ιερού οστού και των άνω άκρων, του εμπρόσθιου θώρακα και των δύο στηθών, ιδίως της αριστερής. Ήταν πολύ απελπισμένη. Το Act. r. την ανακούφισε, αλλά η βελτίωση σταμάτησε μετά από μια εβδομάδα. Το Con. βελτίωσε τη δυσκολία κίνησης του κεφαλιού αλλά όχι τα άλλα συμπτώματα. Δόθηκε Urt. ur. και μετά από τρεις ημέρες οι μαστοί γέμισαν γάλα και ο πόνος ανακουφίστηκε. Οι μαστοί έπρεπε τώρα να στηρίζονται λόγω του γεμάτος τους. Το δεξί πόδι έγινε φυσιολογικό. Η δράση της Urt. στην πρόκληση ροής γάλακτος έχει επιβεβαιωθεί συχνά. Στην περίπτωση που παρατίθεται στον Allen προκάλεσε πρήξιμο των στηθών και άφθονη ροή γάλακτος σε μια γυναίκα χρόνια μετά τη γέννηση του τελευταίου της παιδιού. Η Urt. είναι ένα από τα καλύτερα φάρμακα για εγκαύματα πρώτου βαθμού, χρησιμοποιούμενη τοπικά και χορηγούμενη εσωτερικά. Ο Gerarde αναφέρει την αντίδοτη δράση της στα δήγματα φιδιών. Ένας συγγραφέας στο Monats. f. Hom. του Ιουλίου 1900 (H. Envoy, xi. 51) λέει ότι είναι το ειδικό φάρμακο για τα τσιμπήματα μελισσών. Μια εφαρμογή του βαμμάτου ακόμη και στα πιο ευαίσθητα σημεία του προσώπου ή του βλεφάρου δίνει άμεση ανακούφιση. Σε περιπτώσεις τσιμπημάτων γύρω από τα μάτια η εφαρμογή μπορεί να χρειαστεί να επαναλαμβάνεται κάθε πέντε λεπτά· και ένας επίδεσμος πρέπει να διατηρείται όλη τη νύχτα. Οι Εκλεκτικοί θεωρούν την «άφθονη έκκριση από τις βλεννογόνους επιφάνειες» ως ειδική ένδειξη για την Urt. Στη Σουηδία οι τσουκνίδες θεωρούνται φάρμακο για την αναιμία, και φρέσκες τσουκνίδες μαγειρεύονται και τρώγονται όπως το σπανάκι για τον σκοπό αυτό, ή παρασκευάζεται τσουκνιδότσαιι από ξερή τσουκνίδα. Ο χυμός των τσουκνίδων με ζάχαρη είναι σε χρήση για αιμορραγίες όλων των ειδών. Οι αισθήσεις της Urt. είναι: Σαν από χτύπημα στους οφθαλμικούς βολβούς. Σαν άμμος στα μάτια. Μύες του δεξιού χεριού σαν μωλωπισμένοι. Κάψιμο, τσούξιμο, φαγούρα και ευαισθησία είναι οι κύριοι πόνοι. Η δεξιά πλευρά πολύ επηρεασμένη· αλλά και το αριστερό υποχόνδριο (σπλήνας). Τα συμπτώματα τείνουν να επανέρχονται την ίδια εποχή κάθε χρόνο. Αυτή η περιοδικότητα είναι ένα σημείο της αντιστοιχίας της Urt. με την ελονοσία. Τα συμπτώματα είναι < από το άγγιγμα· ξαπλώνοντας πάνω σε χέρι. < Βίαιη προσπάθεια (αιμόπτυση). Το ξάπλωμα = ευαισθησία των εντέρων· > κνίδωση. Το κάψιμο στο δέρμα είναι < μετά τον ύπνο. < Από την εφαρμογή νερού. (Στη μία παρατήρηση με την U. crenulata, μια κρίση σαν τρισμός προκλήθηκε σε έναν άνδρα που άγγιξε ελαφρά το φυτό, και αυτή ανανεωνόταν για κάποιες ημέρες σε πλήρη ένταση όποτε έβαζε το χέρι του στο νερό.) < Έκθεση σε δροσερή, υγρή ατμόσφαιρα.—Μερικά νέα συμπτώματα του Burnett έχω σημειώσει με (B) στο Σχήμα.