A SYNOPTIC KEY OF THE MATERIA MEDICA By Cyrus Maxwell BOGER

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η ορθή συνταγογράφηση είναι η τέχνη της προσεκτικής αντιστοίχισης των παθογενετικών με τα κλινικά συμπτώματα, και ως εκ τούτου απαιτεί σήμερα ιδιαίτερη ικανότητα στη σύλληψη των ουσιωδών σημείων των εικόνων των συμπτωμάτων, μεγάλη επιμέλεια στην εκμάθηση μιας πρακτικής γνώσης της εκτεταμένης μας Materia Medica ή μια πολύ επιδέξια χρήση πολλών βιβλίων αναφοράς.

Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να απλοποιήσει και να εισαγάγει μεθοδολογία σε αυτό το έργο, ώστε το πραγματικά ομοιοπαθητικό θεραπευτικό φάρμακο να μπορεί να προκύψει με μεγαλύτερη ευκολία και βεβαιότητα. Για τον σκοπό αυτό θεωρήθηκε προτιμότερος ο συνδυασμός της αναλυτικής και της συνοπτικής μεθόδου.

Το πνεύμα της κλινικής εικόνας των συμπτωμάτων αποκτάται καλύτερα ζητώντας από τον ασθενή να αφηγηθεί ο ίδιος την ιστορία του, όποτε αυτό είναι δυνατόν. Η αφήγηση αυτή επεκτείνεται και προσδιορίζεται με μεγαλύτερη ακρίβεια από τον ερωτώντα, ο οποίος πρέπει πρώτα να προσπαθήσει να ανιχνεύσει την προφανή αιτία και την πορεία της νόσου, στην οποία θα προσθέσει όλα όσα φαίνεται τώρα να παρεμβαίνουν στην άνεση του πάσχοντος. Ιδιαίτερα οι φυσικοί τροποποιητές της νόσου —οι τροπικότητες— πρέπει να διαπιστώνονται με μεγάλη σαφήνεια. Οι ακόλουθες είναι οι ζωτικότερες από τις επιδράσεις αυτές: ο χρόνος, η θερμοκρασία, ο καθαρός αέρας, η στάση του σώματος, η μοναξιά, η κίνηση, ο ύπνος, το φαγητό και το ποτό, η επαφή, η πίεση, οι εκκρίσεις κ.λπ.

Η εξέταση της ψυχικής κατάστασης έπεται κατά σειρά σημασίας. Εδώ η παρουσία Ευερεθιστότητας, Θλίψης ή Φόβου είναι ο κυρίαρχος παράγοντας.

Το τρίτο βήμα αφορά την εκτίμηση που πρέπει να δοθεί στην ίδια περιγραφή που δίνει ο ασθενής για τις αισθήσεις του. Πρόκειται για πολύ ζωτικό σημείο και για να μην παραπλανηθούμε είναι πάντα σκόπιμο να διαπιστωθεί αν υπάρχει κάποια από τις ακόλουθες πρωτογενείς αισθήσεις: Καύσος, Σπασμός, Τομή, Σχάση, Καταπόνηση, Σφύζον άλγος και Δίψα. Μπορεί να υπάρχουν πολλές άλλες, αλλά η παρουσία οποιασδήποτε από αυτές συχνά τις επισκιάζει, ιδίως όσες οφείλονται στην επίδραση της φαντασίας· χαρακτηριστικό το οποίο είναι καθαυτό πιο σημαντικό από το συγκεκριμένο πράγμα που φαντάζεται ο ασθενής.

Κατά σειρά έπεται ολόκληρη η αντικειμενική πτυχή ή έκφραση της νόσου: Αυτή πρέπει να περιλαμβάνει ιδίως την Έκφραση του Προσώπου, τη Διαγωγή, τη Νευρική Διεγερσιμότητα, την Ευαισθησία, την Αδημονία ή τη Νωθρότητα, την Κατάσταση των Εκκρίσεων και κάθε μη φυσιολογικό χρωματισμό που τυχόν υπάρχει.

Τέλος πρέπει να προσδιοριστεί το προσβεβλημένο μέρος· αυτό επίσης φέρνει την έρευνα σε επαφή με τη διάγνωση.

Εξετάζοντας τα παραπάνω ρούμπρικα με τη σειρά που αναφέρονται, το περίγραμμα της εικόνας της νόσου θα σκιαγραφηθεί αρκετά καθαρά και θα δείξει αρκετά αξιόπιστα προς το simillimum, και ο συνταγογραφών δεν έχει παρά να έχει κατά νου το γεγονός ότι ο πραγματικός διαφοροποιητικός παράγοντας μπορεί να ανήκει σε οποιαδήποτε ρούμπρικα οποιαδήποτε κι αν είναι, καθώς και ότι το πεδίο των ρούμπρικα αυτών εκτείνεται πολύ πέρα από το προσαρτημένο συνοπτικό κείμενο.

Για εύκολη αναφορά έχει συνταχθεί το ακόλουθο διάγραμμα:

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ.

Ο ΣΥΝΟΨΗ έχει σκοπό να καταστήσει σαφή τη γενική έκφραση ή το πνεύμα κάθε φαρμάκου, και έτσι να βοηθήσει τον συνταγογράφο να διορθώσει τον προσανατολισμό του. Το εύρος των περιεχομένων της διευρύνεται σημαντικά με την τοποθέτηση σε αγκύλες των πιο στενά συγγενικών φαρμάκων μετά από μερικά από τα σημαντικότερα συμπτώματα· αυτό βοηθά επίσης στη διάκριση.

Αυτό που συχνά καθιστά δύσκολη μια θεραπεία είναι η τοποθέτηση υπερβολικής έμφασης σε κάποιον συγκεκριμένο παράγοντα σε βάρος της συνολικής εικόνας της νόσου, καταστρέφοντας έτσι τη συμμετρία της και σχηματίζοντας μια παραμορφωμένη αντίληψη της φυσικής εικόνας της ασθένειας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα τα συμπτώματα στέκονται στο ίδιο επίπεδο, διότι ορισμένα αποτελέσματα πρέπει να είναι πιο εμφανή από άλλα, ενώ παραμένουν αναπόσπαστο μέρος τους. Με αυτή την έννοια πρέπει να μάθουμε να γνωρίζουμε τα φάρμακά μας, όπως γνωρίζουμε τους φίλους μας, από τον αέρα ή την προσωπικότητά τους· ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο, σύνθετο αποτέλεσμα, που αντανακλά όμως πάντα το ίδιο κίνητρο.

Όποτε το επιλεγμένο φάρμακο προκαλεί μικρή ή καθόλου αντίδραση, η επιλογή ήταν είτε ελαττωματική, ή, κάτι εξίσου πιθανό, είναι παρόν ένα από τα θεμελιώδη μιάσματα που απαιτούν είτε Psorinum, Sulfur, Medorrhinum ή Syphilinum.

Όποτε το γενικό όφελος που προκύπτει από μία μόνο δόση υστερεί, το φάρμακο πρέπει να επαναληφθεί στην επόμενη υψηλότερη δυναμοποίηση, αντί να θεωρηθούν τα νέα συμπτώματα ως ενδείξεις για κάποιο άλλο φάρμακο· διότι μόνο η πιο ριζωμένη δυσκρασία μπορεί, μεταβάλλοντας την έκφρασή της, να αντισταθεί σε ολόκληρη την κλίμακα ενός ενδεδειγμένου φαρμάκου. Μερικές φορές μπορούμε επωφελώς να αλλάξουμε σε άλλη κλίμακα δυναμοποιήσεων του ίδιου φαρμάκου, πριν επιχειρήσουμε να εξετάσουμε προσεκτικά την υπόλοιπη εικόνα για εκείνες τις νέες εξελίξεις που πρέπει να δείχνουν προς την επόμενη επιλογή μας, ούτε πρέπει ο διάδοχος αυτός να επιλεγεί πριν η νέα εικόνα συμπτωμάτων-φάση της νόσου-αποκτήσει μια αρκετά οριστική ή σταθερή form.