Calcarea Sulphurica

Ένα ΠΟΛΥ χρήσιμο φάρμακο, συχνά, σοβαρών καταστάσεων, αλλά όχι ιδιαίτερα καλά αποδεδειγμένο (proving) ή γνωστό. Μία από τις ενδείξεις με τις οποίες το έχει συνταγογραφήσει κανείς με επιτυχία είναι, όταν η περίπτωση προκύπτει σχεδόν εξίσου για το Sulphur και την Calcarea· μερικά από τα σημαντικά συμπτώματα κάνουν έκκληση για το ένα φάρμακο, μερικά για το άλλο, και ξαφνικά συνειδητοποιεί κανείς ότι υπάρχει ένα φάρμακο, το Calc. sulph., που συμπληρώνει την εικόνα.

Το Calc. sulph. ήταν ένα από τα Δώδεκα Ιστικά Φάρμακα του Schuessler. Αλλά ο Clarke μας λέει ότι, στην τελευταία του έκδοση, ο Schuessler το απέκλεισε επειδή δεν ήταν πραγματικό συστατικό των ιστών, και ότι κατανέμησε τις λειτουργίες του μεταξύ της Silica και του Natrum phos. Η απαραίτητη Calcarea carb. μοιράζεται την ίδια εξορία, πιθανώς για τον ίδιο λόγο, ότι δεν απαντάται, ως τέτοια, στους ιστούς του σώματος. . . . Λες και το σώμα δεν θα μπορούσε να πάρει ό,τι χρειάζεται από άλλους συνδυασμούς, διασπώντας και ανακατασκευάζοντας, με τρόπο που δεν μπορεί να μιμηθεί ούτε ένας βιοχημικός.

Τα άλατα ασβεστίου του Schuessler είναι, ή ήταν, τρία: Calc. sulph., Calc. phos. και Calc. fluor. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι όλα επηρεάζουν τη γλώσσα, αλλά με διαφορετικούς τρόπους. Στο Calc. fluor. η γλώσσα είναι, τυπικά, ραγισμένη και σκληρυμένη. Στο Calc. phos. είναι πρησμένη, δύσκαμπτη, με φλύκταινες και λευκή επιφάνεια· ενώ στο Calc. sulph. είναι χαλαρή, μοιάζει με στρώμα στεγνού πηλού, με την ουσιώδη κίτρινη επιδερμίδα του Calc. sulph. στη βάση. Μπορεί ακόμη να είναι φλεγμονώδης και να εκκρίνει πύον — η γεύση ξινή, σαπουνισμένη, καυστική.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΠΥΟΥ ΜΕ ΕΞΟΔΟ μάς λένε ότι είναι η γενική ένδειξη για το Calc. sulph.

Το φάρμακο αυτό μοιάζει πολύ με το Hepar, το οποίο και ακολουθεί, «αναλαμβάνοντας την περίπτωση όταν το τελευταίο παύει να δρα». Αλλά, σίγουρα, θα πρέπει κανείς να μπορεί να τα διακρίνει, ώστε να είναι πραγματικά επί τόπου εξαρχής, και να εξοικονομεί χρόνο.

Τα δύο φάρμακα είναι όμοια στο ότι είναι συνδυασμοί Ασβεστίου και Sulphur, αλλά το ένα, το Hepar, είναι ως έναν βαθμό ζωικό προϊόν, καθώς είναι, σύμφωνα με τις ακριβείς οδηγίες του Hahnemann, «Ένα μείγμα ίσων μερών λεπτά αλεσμένων κοχυλιών στρειδιών και εντελώς καθαρών άνθεων του sulphur, που διατηρείται για δέκα λεπτά σε λευκή πύρωση, και φυλάσσεται σε καλά σφραγισμένα μπουκάλια.»

Ο Farrington αποκαλεί το Hepar «έναν ακάθαρτο θειούχο ασβέστιο». Λέει ότι αποτελεί πολύτιμη προσθήκη στις δυνάμεις του ασβεστίου και του sulphur, όταν χρησιμοποιούνται χωριστά. Διαθέτει πολλές ομοιότητες και σημαντικές διαφορές από τα συστατικά του.

Τώρα ας προσπαθήσουμε να συγκρίνουμε και να διαφοροποιήσουμε την Calcarea sulph. και το Hepar sulphuris calcareum.

Και τα δύο είναι έντονα ευαίσθητα στα ρεύματα αέρα και στην αφή: αλλά μια μεγάτη διάκριση μεταξύ τους είναι, ότι το Hepar είναι πολύ ευαίσθητο στο ΞΗΡΟ κρύο, και βελτιώνεται σε υγρό καιρό· ενώ το Calc. sulph. επιδεινώνεται σε ΒΡΕΓΜΕΝΟ κρύο καιρό. Το Hepar είναι επίσης έντονα ευαίσθητο ψυχικά — θυμώνει για το παραμικρό, και σχεδόν φονικό στην οργή του.

Και τα δύο έχουν ανθυγιεινό δέρμα που «δεν επουλώνεται»· ενώ, με το Hepar, κάθε μικρή πληγή σαπίζει.

Τα κρύα, δυσοσμή ιδρώτα των ποδιών είναι χαρακτηριστικό του Hepar, ενώ το Calc. sulph. έχει, χαρακτηριστικά, τις καύσους πατούσες του Sulphur. Και το Calc. sulph. έχει επίσης τη δυσανεξία στα ρούχα του Sulphur. Όπως το Camph., πετάει τα καλύμματα όταν κάνει κρύο· ενώ το Hepar, αν και μόλις που αντέχει να καλύπτεται μια πληγή του, λόγω της ακραίας δυσανεξίας του στην αφή και την πίεση, ωστόσο πρέπει να είναι τυλιγμένο ζεστά όλη την ώρα, και δεν αντέχει την παραμικρή αποκάλυψη.

Οι πόνοι του Hepar, πάλι, είναι πολύ διακριτοί· ωχρού, σαν σπασμένο γυαλί χαρακτήρα (Nit. ac.).

Κανένα φάρμακο δεν θα κάνει εξίσου καλά για ένα άλλο — θεραπευτικά, ενώ αρκετά μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο παρηγορητικά, που είναι εντελώς άλλο ζήτημα.

Ο DR. Oscar Hanson (Κοπεγχάγη) έχει πολλά να πει σχετικά με το Calc. sulph. Πολύτιμο σε πυώδεις καταστάσεις, όταν το απόστημα έχει διατρηθεί, ή μετά από τομή, και το πύον είναι κίτρινο και παχύ. Πυώδεις φλεγμονές των αμυγδαλών. Αποστήματα του κερατοειδούς. Πυώδεις πληγές. Πυώδεις διεργασίες στους πνεύμονες. Βαθύτερης δράσης από το Hepar sulph.· δρά αφού εκείνο το φάρμακο παύσει να έχει αποτέλεσμα. . . Συνιστάται πολύ από τον Dr. H. Siemson, της Κοπεγχάγης, σε ινομυώματα και μυώματα της μήτρας, ανεπίδεκτα χειρουργείου και με πολύ δύσοσμη αιμορραγία. Επίσης εκζέμα μπαγκέτη (impetigo) (crusta lactea) και νωθρές αδενικές διόγκωσεις. . . . «Το βρήκα πολύ πολύτιμο» (λέει ο Hanson) «στο ξηρό έκζεμα στα παιδιά.»

Ο Nash λέει ότι αυτό το φάρμακο (Calc. sulphurica) δεν είναι ακόμη καλά κατανοητό, αλλά δρα κατά πολύ στις γραμμές του Hepar sulph., όσο γνωρίζουμε. Αναφέρει μια περίπτωση όπου υπήρχε μεγάλος πόνος στα νεφρά για μια μέρα και μια νύχτα. Έπειτα υπήρξε μεγάλη έκκριση πύου στα ούρα, για αρκετές μέρες, που εξασθένησε τον ασθενή πολύ γρήγορα. Ένας ειδικός είχε εξετάσει τα ούρα λίγο πριν και είχε κρίνει την περίπτωση ως νόσο του Bright. Ο Nash τελικά έδωσε Calc. sulph. 12, και υπό τη δράση του βελτιώθηκε αμέσως και έκανε πολύ ταχεία και μόνιμη ανάρρωση.

Λέει ότι έκτοτε το βρήκε καλό φάρμακο σε άφθονες πυώδεις καταστάσεις σε διάφορα είδη περιπτώσεων.