Ο πηκτός χυμός, η ρίζα και ο φλοιός έχουν χρησιμοποιηθεί εκτενώς στην Ανατολή για τις εμετικές, εφιδρωτικές, εναλλακτικές και καθαρτικές τους ιδιότητες. Ο φρέσκος χυμός θεωρείται πολύτιμο φάρμακο στις δερματικές παθήσεις. Μια σύντομη πειραματική απόδειξη ανέδειξε τα ακόλουθα συμπτώματα: Αδύναμο, κουρασμένο αίσθημα· ψύχος· ζάλη· πόνος και σύγχυση στο κεφάλι· ναυτία και έμετος χολής· συχνοουρία· πόνος, ευαισθησία και ερυθρότητα του μηρού· πόνος στα δύο σκέλη, πρήξιμο των γονάτων, δυσκαμψία και αδυναμία βαδίσματος· πόνοι στα χέρια και τα πόδια· πρώτα αριστερά μετά δεξιά, πόνοι < από κίνηση ή φόρτιση επάνω τους. Ο Dr. Gramm, από τη Φιλαδέλφεια (Minn. H. Mag., Αύγ., 1897), χρησιμοποίησε το βάμμα με μεγάλη επιτυχία σε περιπτώσεις σύφιλης όταν ο Υδράργυρος δεν μπορεί πλέον να χορηγηθεί· στην αναιμία της σύφιλης· δευτερογενή σύφιλη. Μια αίσθηση θερμότητας στο επιγάστριο είναι κύρια ένδειξη για το φάρμακο.—Σε μια περίπτωση σοβαρής και προχωρημένης σύφιλης, με τεράστια πάχυνση των άκρων όλων των νυχιών, το Calo. πέτυχε ίαση. Το φάρμακο χορηγήθηκε σε δόσεις ενός έως πέντε σταγόνων του βάμματος, ή σε κόκκους εμποτισμένους με ίσα μέρη βάμματος και αλκοόλης 95 τοις εκατό.