Άγχος: Το φάρμακο αυτό, σε όλα τα συμπτώματά του, είτε οξεία είτε χρόνια, έχει μια ιδιαίτερη μορφή άγχους που γίνεται αισθητή τόσο στον νου όσο και στο σώμα. Φαίνεται επίσης ότι αυτή η κατάσταση άγχους συνοδεύεται από μια τρέμουλα που διαπερνά όλο το σώμα του, εκτός αν την απαλείψει με κίνηση ή αλλαγή θέσης. Το άγχος εμφανίζεται όταν προσπαθεί να μείνει ακίνητος, και όσο περισσότερο προσπαθεί να μείνει ακίνητος, τόσο περισσότερο αυξάνεται η αγχώδης κατάσταση. Ενώ επιχειρεί να μείνει ακίνητος, τον κατακλύζουν παρορμήσεις, παρορμήσεις να σκίσει πράγματα, να αυτοκτονήσει, να διαπράξει φόνο, να ασκήσει βία. Δεν μπορεί να μείνει ακίνητος και έτσι περπατά μέρα και νύχτα. Το φάρμακο αυτό φέρει το ίδιο χαρακτηριστικό και στο Iodide of Potassium, ώστε να κάνει τον ασθενή του Iodide of Potassium να περπατά. Υπάρχει όμως αυτή η διαφορά: ο ασθενής Kali iod. μπορεί να περπατά μεγάλες αποστάσεις χωρίς κόπωση, και το περπάτημα φαίνεται μόνο να φορεί το άγχος του, ενώ στο Iodine υπάρχει μεγάλη εξάντληση· γίνεται εξαιρετικά εξαντλημένος από το περπάτημα και ιδρώνει άφθονα ακόμη και από ελαφριά προσπάθεια. Το Iodine αντιστοιχεί σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου φαίνεται ότι πλησιάζει κάτι τρομερό· ο νους απειλεί να υποχωρήσει. Απειλείται παραφροσύνη, ή απειλούνται οι βαρύτερες μορφές νόσου, όπως αυτές που εμφανίζονται στα προχωρημένα στάδια κατασταλμένης ελονοσίας, σε παλιά κρούσματα ρίψεων, σε απειλούμενη φθίση, ιδίως κοιλιακή. Υπερτροφία: διαπερνά όλο το φάρμακο. Υπάρχει διόγκωση του ήπατος, του σπληνός, των ωοθηκών, των όρχεων, των λεμφαδένων, των τραχηλικών αδένων, όλων των αδένων εκτός από τους μαστικούς αδένες. Οι μαστοί μαραίνονται ενώ όλοι οι άλλοι αδένες διευρύνονται, γίνονται οζώδεις και σκληροί. Αυτή η διόγκωση των αδένων παρατηρείται ιδίως στους λεμφαδένες της κοιλιάς, τους μεσεντερίους αδένες. Υπάρχει επίσης αυτή η ιδιαίτερη περίσταση στο Iodine, δηλαδή ότι ενώ το σώμα μαραίνεται οι αδένες διευρύνονται. Αυτό είναι ιδιαίτερο και θα σας επιτρέψει να σκεφτείτε το Iodine, επειδή οι αδένες αναπτύσσονται ανάλογα με τη μαρασμό του σώματος και την εξάντληση των άκρων. Βρίσκουμε αυτή την κατάσταση στη μαρασμό. Υπάρχει μαρασμός σε όλο το σώμα, οι μύες συρρικνώνονται, το δέρμα ρυτιδώνεται και το πρόσωπο του παιδιού μοιάζει με πρόσωπο μικρού γέρου, αλλά οι αδένες κάτω από τις μασχάλες, στη βουβωνική χώρα και στην κοιλιά είναι διευρυμένοι και σκληροί. Οι μεσεντέριοι αδένες ψηλαφώνται ως κόμποι. Βλέπουμε την ίδια τάση σε παλιά κρούσματα ελονοσίας που προέρχονται από τους αλλοπαθητικούς, όπου η Quinine και το Arsenic έχουν χρησιμοποιηθεί εκτενώς και οι ρίψεις συνεχίζονται· το πρόσωπο και το άνω μέρος του σώματος είναι μαραμένα, το δέρμα φαίνεται ζαρωμένο και κίτρινο· έχει επέλθει διάρροια, το ήπαρ και ο σπληνός είναι διευρυμένοι και οι λεμφαδένες της κοιλιάς ψηλαφώνονται. Ακόμη και στα πρώιμα στάδια, όταν αυτές οι καταστάσεις απλώς απειλούν, μπορούμε να προβλέψουμε και να δούμε ότι η περίπτωση προχωρά προς μια κατάσταση Iodine. Λοιπόν, λάβετε έναν ασθενή που πάσχει από διαλείποντα πυρετό προερχόμενο από ελονοσία ή από υγρά υπόγεια. Ο ασθενής γίνεται όλο και πιο ζεστός· δεν είναι πάντα πυρετική ζέστη, αλλά αίσθηση ζέστης· θέλει να λουστεί με κρύο νερό, θέλει το πρόσωπο και το σώμα να δροσίζονται με κρύες κομπρέσες· πνίγεται και βήχει σε ζεστό δωμάτιο, φοβάται τη ζέστη, ιδρώνει εύκολα και εξαντλείται εύκολα. Σε αυτό το είδος καταστάσεως θα εμφανιστούν οξεία συμπτώματα, όπως οξεία φλεγμονώδη καταστάσεις των βλεννογόνων και γαστρίτιδα, φλεγμονή του ήπατος, φλεγμονή του σπληνός, διάρροια, λαρυγγίτιδα με συριγμό, φλεγμονή του λαιμού. Ο λαιμός ακόμη καλύπτεται με λευκά στίγματα και είναι οιδημένος και κόκκινος, και αυτό εκτείνεται κάτω στον λάρυγγα· μπορεί ακόμη να έχει εναπόθεση πάνω του όπως στη διφθερίτιδα. Το Iodine έχει θεραπεύσει διφθερίτιδα, όταν η εξίδρωση που μοιάζει με τις διφθεριτικές εξιδρώσεις ήταν παρούσα στα κόπρανα. Μια κατάσταση που τείνει προς αυτή την κατεύθυνση μπορεί να φέρει λαρυγγίτιδα με συριγμό με εξίδρωμα, και μπορούμε να δούμε ότι κατευθύνεται προς το Iodine. Σε κάθε περιοχή του σώματος εμφανίζονται ιδιαίτερα μικρά σημεία. Αν δεν δούμε σε πλήρη έκταση την ιδιοσυγκρασία του φαρμάκου, δεν θα αναγνωρίσουμε την τάση του ασθενούς, όταν εξελίσσεται δυσμενώς.