Cannabis Indica

Vertigo

Συχνή ακούσια τρέμουλα του κεφαλιού.

Με την επανάκτηση της συνείδησης, βίαιες συσπάσεις διαπερνούν τον εγκέφαλό του.

Σταθερό βλέμμα.

Έγχυση των αγγείων του επιπεφυκότα και των δύο ματιών.

Κατά την ανάγνωση, τα γράμματα ενώνονται μεταξύ τους.

Σφύζοντας και πληρότητα και στα δύο αυτιά.

Κουδούνισμα και βόμβος στα αυτιά.

Φαίνεται υπνηλός και χαζός.

Τα χείλη του είναι κολλημένα μεταξύ τους.

Ξηρότητα του στόματος και των χειλιών.

Λευκό, πυκνό, αφρώδες και κολλώδες σάλιο.

Ο λαιμός είναι ξερασμένος, συνοδευόμενος από έντονη δίψα για κρύο νερό.

Αυξημένη όρεξη.

Λύσσα πείνας.

Πόνος στο καρδιακό στόμιο.

Καύσο και κάψιμο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την ούρηση.

Τσούξιμο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την ούρηση.

Ευρεία άχρωμα ούρα.

Τα ούρα στάζουν μετά τη διακοπή της ροής.

Με τη συμπίεση της βalanos, εκκρίνεται λευκό γλοιώδες βλέννα.

Σατυριασμός.

Σκληρός βήχας, που ξύνει το στήθος κάτω από το στέρνο.

Σφυγμός κάτω από το φυσιολογικό πρότυπο, έως και 46.

Πόνος κατά μήκος των ώμων και της σπονδυλικής στήλης, που τον αναγκάζει να σκύβει και τον εμποδίζει να περπατήσει όρθιος.

Πάρεση των κάτω άκρων και του δεξιού χεριού.

Ευχάριστο ρίγος μέσω των χεριών και των παλαμών.

Πλήρης πάρεση των κάτω άκρων.

Ευχάριστο ρίγος και στα δύο άκρα από τα γόνατα και κάτω, με την αίσθηση ότι νύχια πούπουλου σφίγγουν τα γόνατα.

Εντελώς εξαντλημένος από σύντομο περίπατο.

Υπερβολική υπνηλία.

Βαθύς ύπνος sleep.

Ευρεία κολλώδης εφίδρωση, που ξεχωρίζει σε σταγόνες στο μέτωπό του.

Και τώρα, επειδή μια επαρκής αντίληψη της δράσης του Cannabis indica μπορεί να ληφθεί μόνο από την Εγκυκλοπαίδεια του Allen, θα συνοψίσουμε από τις είκοσι επτά μεγάλες σελίδες των ψυχικών συμπτωμάτων, απλώς επισημαίνοντας ότι αυτές οι δοκιμασίες φαρμάκου (proving) ή οι τοξικές επιδράσεις προέρχονται από περίπου σαράντα διαφορετικές πηγές, τις οποίες παραθέτει: ενώ οι ίδιες εμπειρίες και ακόμη και σειρές αισθήσεων περιγράφηκαν σχεδόν με τα ίδια λόγια από διαφορετικά άτομα.

Πολύ διεγερμένος: χορεύει στο δωμάτιο: γελά: μιλά ανοησίες, το ήξερε, αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει χωρίς προσπάθεια την οποία δεν ήθελε να καταβάλει. Φωνάζει: πηδά στον αέρα: χτυπά τα χέρια από χαρά. Τραγουδεί: αυτοσχεδιάζει λόγια και μουσική. Όταν συνήλθε, βρίσκεται να χορεύει, γελά και τραγουδά μπροστά σε καθρέφτη.

Ασυνάρτητος λόγος. Τάση για βλασφημία.

Ενώ επισκέπτεται ασθενείς, μεγάλη δυσκολία να συγκρατηθεί από το να πει ή να κάνει ασυνήθιστα πράγματα. . . . Πρέπει να παραμένει νηφάλιος, αλλιώς μπορεί να κάνει κάτι ανόητο.

Τονίζει την τελευταία συλλαγή σε όλες τις λέξεις και γελά υπερβολικά. Ταχύτητα ιδεών και ευχάριστες αισθήσεις: συνεχής διαδοχή νέων ιδεών, καθεμία από τις οποίες ξεχνούνταν αμέσως.

Ο νους γεμάτος με παράλογες εικαστικές ιδέες : σταθερές ιδέες. Ζωντανές σκέψεις σε ταχεία διαδοχή, ξεχασμένες από την ίδια τους την αρχή.

Συνεχής θεωρητικολογία. Ονειροπολήσεις : γλυκύτατες ονειροπολήσεις.

Είχε τη σταθερή ιδέα ότι σύντομα θα πέθαινε και θα ανατομείτο. Δεν ήξερε αν ο ίδιος υπήρχε : αν οι άνθρωποι γενικά υπήρχαν : ή για ποιον σκοπό υπήρχαν.

Κατεχόταν από την ιδέα ότι επρόκειτο να πεθάνει.

Φαντάζεται κλέφτες στο σπίτι : ότι ακούει παράξενους θορύβους. Κυνηγά κάτω από κρεβάτια και τραπέζια : ξεκλειδώνει και ξανακλειδώνει πόρτες.

Φαντάζεται ότι άνδρες έχουν δωροδοκηθεί για να τον σκοτώσουν : ότι μπορεί να πετάξει όπως τα πουλιά. Είπε ότι είχε μεταφερθεί στον παράδεισο, και η γλώσσα του, συνήθως ασήμαντη, έγινε εντελώς ενθουσιώδης.

Παντού γύρω του και μέσα του, ένα μεγάλο μυστήριο, και τρομερό.

Απόγνωση : φόβος μήπως χαθεί αιώνια. Μόλις άκουγε το όνομα του Θεού, έκραζε : «Σταμάτα! αυτό το όνομα είναι τρομερό : δεν μπορώ να το αντέξω. Πεθαίνω.»

Δαιμονικά σχήματα, τυλιγμένα σε μελανά σάβανα, τον αρπάζουν : τον αγριοκοίτζουν με φλογερά μάτια κάτω από τις κουκούλες τους. Φαινόταν να περπατά σε μια τεράστια αρένα που περικλείεται από τρομερό τείχος. Τα άστρα τον κοιτούσαν με οίκτο, με ανθρώπινη όψη : η στολή στριφογύριζε και τα σύννεφα χόρευαν γύρω του σαν χορός.

«Μπορούσα να παρακολουθήσω την κυκλοφορία του αίματος σε κάθε ίντσα της πορείας της : ήξερα πότε άνοιγε και έκλεινε κάθε βαλβίδα. Ο χτύπος της καρδιάς μου ήταν τόσο καθαρά ακουστός, που απορούσα που δεν τον άκουγαν οι άλλοι.»

Φαίνεται να κατέχει διπλή ύπαρξη : η μία, από ύψος, παρακολουθεί την άλλη καθώς περνά από τις φάσεις του παραληρήματος του Χασίς. Είχε ένα αίσθημα διπλότητας : ο ένας από τους νους του σκεφτόταν κάτι, ενώ ο άλλος γελούσε μ' αυτό. Ένιωθε σαν να ήταν τρίτο πρόσωπο, που κοιτάζει τον εαυτό του και τον φίλο του.

Η ψυχή φαινόταν να χωρίζεται από το σώμα, να το κοιτάζει από πάνω, να παρατηρεί όλες τις κινήσεις των ζωτικών διεργασιών, και να μπορεί να περνά και να ξαναπερνά μέσα από στερεούς τοίχους.

Ακραία διάταση του χρόνου και έκταση του χώρου : — μερικά δευτερόλεπτα φαίνονται αιώνες : — η εκφορά μιας λέξης όσο ένα ολόκληρο δράμα, και λίγες γιάρδες, μια απόσταση που δεν μπορεί ποτέ να διανυθεί, τόσο μεγάλη είναι. Το δωμάτιο διαστέλλεται : το ταβάνι υψώνεται : βρίσκεται μέσα σε ένα τεράστιο hall.

Το καθιστικό φαινόταν να βρίσκεται σε απεριόριστο βάθος κάτω από αυτόν (στην πραγματικότητα ήταν στον ίδιο όροφο). Ο χρόνος παρατεινόταν αόριστα. Τα λεπτά φαίνονταν ημέρες. Ένας φίλος στο ίδιο δωμάτιο φαινόταν πολύ μακριά. Ένα παράξενο αίσθημα απομόνωσης, με μεγάλη αίσθηση μοναξιάς, αν και περιβαλλόταν από φίλους.

Φαντάζεται ότι κατέχει άπειρη γνώση και δύναμη όρασης· έπειτα ότι είναι ο Χριστός που ήρθε να αποκαταστήσει τον κόσμο σε τελεία ειρήνη. Πιστεύει ότι υπάρχει δημιουργική δύναμη στον δικό του λόγο· ότι αρκεί να μιλήσει, και θα γίνει. Ότι κατέχει τον πλούτο του κόσμου, και ότι σκορπίζει πλούτη σε όλους τους ανάγκους γύρω του.

Νιώθει ότι είναι διαφανής· νιώθει το αίμα στις φλέβες του· «η φωτιά στο τζάκι έλαμπε μέσα από μένα, για να ζεστάνει το μεδούλι των οστών μου». Φαντάζεται ότι πρήζεται σταδιακά, το σώμα του γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Ότι ιππεύει· ότι κυνηγά· ότι βλέπει γαλάζιο νερό· ότι κολυμπά· ότι είναι καπετάνιος πλοίου· ότι ταξιδεύει· ότι δεν έχει βάρος.

Ψευδαίσθηση ότι ήταν κούτσουρο αντλίας, μέσα από το οποίο έπαιζε ένα ρεύμα καυτού νερού, και ότι απειλούσε τον φίλο του ότι θα τον βρέξει. Ότι ήταν μελανοδοχείο, και ότι, καθώς κειτόταν στο κρεβάτι, το μελάνι θα μπορούσε να χυθεί πάνω στο λευκό πάπλωμα· άνοιξε και έκλεισε το μπρούτζινο καπάκι του, που είχε μεντεσέ· κουνήθηκε, και είδε και ένιωσε το μελάνι να πιτσιλά τα γυάλινα τοιχώματά του. Τώρα είναι ένα τεράστιο πριόνι, που ορμά πάνω και κάτω ενώ οι ολοκληρωμένες σανίδες πετάγονται από πάνω του εκατέρωθεν· έπειτα ένα μπουκάλι σόδα· έπειτα ένα τεράστιο ιπποπόταμο· έπειτα μια καμηλοπάρδαλη· έπειτα μια φτέρη, surrounded...

Περπατώντας στον δρόμο, η σκεπασμένη μορφή ενός άνδρα ξεπηδά από τον τοίχο· προκαλεί έσχατη φρίκη, — κάθε γραμμή του προσώπου του σφραγισμένη με τα ίχνη μιας ζωής μαύρης από εγκλήματα που καταδικάζουν. «Με κοίταξε με μια άγρια πονηριά και μια πέτρινη απελπισία. Φάνηκε να γίνομαι βλάσφημος, κοιτάζοντάς τον.» Ξυπνά και βλέπει πάνω σε νεκροκρέβατο ένα τρομερό πτώμα, του οποίου το μελανιασμένο πρόσωπο ήταν παραμορφωμένο από τους πόνους της δολοφονίας. Κάθε μυς ήταν τεντωμένος, και τα νύχια είχαν τρυπήσει την παλάμη του νεκρού από τη δύναμη της τελευταίας του σύσφιξης. Δύο κεριά στο κεφάλι και δύο στα πόδια έκαναν τη φρικαλεότητα του νεκροκρέβατου πιο φωτεινά υπερκόσμια.

Ένα πνιγμένο γέλιο χλεύης κορόιδευε το πτώμα από κάποιον αόρατο παρατηρητή, «τότε οι τοίχοι άρχισαν αργά να ολισθαίνουν ο ένας προς τον άλλον, το ταβάνι να κατεβαίνει, το πάτωμα να ανεβαίνει· όλο και πιο κοντά μεταφερόμουν προς το πτώμα. Προσπάθησα να φωνάξω, αλλά η ομιλία ήταν παραλυμένη, οι τοίχοι πλησίαζαν, ώσπου το χέρι μου να ακουμπήσει στο μέτωπο του νεκρού. Πνίγηκα στη δύσπνοη κόγχη, να αγγίζομαι από όλες τις πλευρές από τους τοίχους της τρομερής πρέσας· τότε ένας κρότος, και ένιωσα κάθε αίσθηση να σβήνει στο σκοτάδι. Ξύπνησα· το πτώμα είχε φύγει, αλλά εγώ είχα πάρει τη θέση του στο νεκροκρέβατο, και το δωμάτιο είχε εξελιχθεί σε μια τεράστια αίθουσα, με στέγη από σιδερένια τόξα... μετά δαιμονικές μορφές και πρόσωπα... ξαφνικά ο πλησιέστερος δαίμονας κάρφωσε ένα δίκρανο από πυρωμένο σίδερο στο πλευρό μου και με εκσφενδόνισε στη φλογερή κούνια, — «ας του τραγουδήσουμε», είπε ένας από τους δαίμονες, το νανούρισμα της κολάσεως»· ενώ έμενα αναconsumed, πεταμένος από τη μία πλευρά στην άλλη από το λίκνισμα της φλογερής μηχανής...

Σύντομα βρέθηκε σε μια κολοσσιαία πλατεία περιτριγυρισμένη από σπίτια εκατό ορόφων. Έτρεξε με πικρή δίψα σε μια κρήνη λαξευμένη σε σίδερο, κάθε ρεύμα της οποίας ήταν γλυμμένο σε χλεύη του νερού, όμως τόσο στεγνό όσο οι στάχτες ενός καμίνου. Ζήτησα νερό, όταν κάθε παράθυρο σε όλους τους εκατό ορόφους εκείνης της πλατείας πετάχτηκε πάνω, και ένας τρελός στεκόταν σε κάθε παράθυρο. Έτριζαν τα δόντια τους προς εμένα, αγριοκοίταζαν, φλυαρούσαν, ούρλιαζαν, γελούσαν, φρικτά σφύριζαν και καταριόνταν. Έγινα τρελός στην όραση, και πηδώντας πάνω κάτω, τους μιμήθηκα όλους.»

Η σκηνή έγινε θεατρική, και αυτός, ηθοποιός, αυτοσχεδίασε την τραγωδία του και κράτησε το τεράστιο κοινό του γοητευμένο. Ξαφνικά μια ματιά υποψίας ήρθε σε κάθε πρόσωπο... «ήξεραν το μυστικό μου, και μια εξαγριωμένη χορωδία ξέσπασε από όλο το θέατρο, Χασίς! Χασίς! έχει φάει Χασίς! Έσυρα τον εαυτό μου από τη σκηνή σε ανείπωτη ντροπή. Κάθισα κυρτός κρυμμένος· κοίταξα τα ρούχα μου και τα είδα βρώμικα και κουρελιασμένα σαν ζητιάνου· από το κεφάλι ως τα πόδια ήμουν η ενσάρκωση της αθλιότητας.

Τα παιδιά έδειχναν με το δάχτυλο· οι αργόσχολοι στέκονταν και μελετούσαν με περίεργη περιφρόνηση· το πλήθος ανθρώπων και ζώων με κοιτούσαν όλοι· οι πέτρες του δρόμου με κορόιδευαν με ανθρώπινη ειρωνεία, καθώς συρνόμουν στα λερωμένα κουρέλια μου."

Φαντάζεται ότι κάποιος τον φωνάζει. Ακούει μουσική γλυκύτατης και υψηλότερης μελωδίας και αρμονίας, βλέπει σεβασμούς αοιδούς με τις άρπες τους, που παίζουν σαν τη μουσική του ουρανού. Ένας μοναδικός τόνος φαινόταν σαν η πιο θεϊκή αρμονία. Φαντάζεται ότι ακούει μουσική· κλείνει τα μάτια του και χάνεται στις πιο απολαυστικές σκέψεις και όνειρα.

Ακούει αναρίθμητες καμπάνες να χτυπούν γλυκύτατα.

Για δύο ολόκληρες εβδομάδες μετά, όταν καθόταν στο γραφείο του, άκουγε μεγαλοπρεπέστατη αρμονία, σαν κάποιο δάχτυλο μάστορα να έπαιζε εκκλησιαστικό όργανο, χρησιμοποιώντας μόνο τα πιο απαλά διαστήματα.

Υπήρχε αυτή η ιδιαιτερότητα στην ακρόαση της μουσικής· έπρεπε να βρίσκεται σε κατάσταση ημι-ονειροπόλησης, τότε οι θεϊκές νότες, απαλές και θαυμαστά γλυκιές, διαδέχονταν η μία την άλλη σε ένα πιο ομαλό λεγκάτο απ' ό,τι κατόρθωσε ποτέ οποιοδήποτε ανθρώπινο δάχτυλο. Αν κάποιος ξυπνούσε την προσοχή και έτριβε το αυτί του, για να είναι σίγουρος ότι θα πιάσει κάθε συγχορδία, ερχόταν αμέσως σιωπή.

Άκουσε τον θόρυβο των χρωμάτων, ήχους πράσινους, κόκκινους, μπλε και κίτρινους να έρχονται σε απόλυτα διακριτά κύματα.

Μετά από τέτοια εμπειρία έκστασης, όταν βγήκε από ένα πυκνό δάσος, άκουσε ένα σιγανό σφύριγμα, «Σκότωσέ τον εαυτό σου! Σκότωσέ τον εαυτό σου!» και αόρατες γλώσσες το επαναλάμβαναν από όλες τις πλευρές, και στον αέρα πάνω του, «Ο Ύψιστος σου διατάζει να σκοτώσεις τον εαυτό σου.» Αλλά ένα αόρατο χέρι χτύπησε το μαχαίρι που σκόπευε στον λαιμό του, και το έστειλε να στριφογυρίζσει στους θάμνους.

Σωματικές αισθήσεις εξαισίας ελαφρότητας και αερώσης, και πνευματικά μια θαυμαστά οξεία αντίληψη του κωμικού σε απλά και οικεία αντικείμενα. Τα αντικείμενα που τον περιέβαλλαν απέκτησαν τόσο παράξενη και ιδιόρρυθμη έκφραση, και έγιναν τόσο ανέκφραστα παράλογα και γελοία, που παρακινήθηκε σε ένα μακρόχρονο ξέσπασμα γέλιου.

Του φαινόταν σαν να υπήρχε χωρίς μορφή σε μια τεράστια έκταση χώρου. Το σώμα του φαινόταν να διαστέλλεται, και η καμάρα του κρανίου του να είναι πλατύτερη από τον θόλο του ουρανού.

Η απόλαυσή του από τις οράσεις ήταν πλήρης και απόλυτη, αδιατάρακτη από το παραμικρό αμφίβολο για την πραγματικότητά τους· ενώ σε κάποιο άλλο θάλαμο του εγκεφάλου του, ο λόγος καθόταν ψύχραιμα παρατηρώντας τες και σωρεύοντας τη ζωηρότερη χλεύη στα φανταστικά τους γνωρίσματα.

Το ένα σύστημα νεύρων έφριε από τη μακαριότητα των θεών, ενώ το άλλα σπαρασσόταν από ανέξοδο γέλιο γι' αυτή ακριβώς τη μακαριότητα. Οι υψηλότερες εκστάσεις του δεν μπορούσαν να καταπνίξουν και να σιωπήσουν το βάρος της ειρωνείας του, η οποία με τη σειρά της ήταν ανίκανη να τον εμποδίσει να πέφτει σε άλλες και πιο γκροτέσκες ανοησίες.

Γέλασε ώσπου τα μάτια του να ξεχειλίσουν άφθονα· κάθε σταγόνα που έπεφτε γινόταν αμέσως ένα μεγάλο καρβέλι ψωμί και κυλούσε στον πάγκο ενός αρτοποιού· όσο περισσότερο γελούσε, τόσο πιο γρήγορα έπεφταν τα καρβέλια, ώσπου σωρεύτηκε τέτοιος σωρός γύρω από τον αρτοποιό που μόλις και μετά βίας έβλεπε την κορυφή του κεφαλιού του. Ο λαιμός του ήταν σκληρός σαν μπρούντζος· η γλώσσα του ένα ραβδί από σκουριασμένο σίδερο. Αν και άρπαξε μια στάμνα νερό και ήπιε επί μακρόν και βαθιά, ο ουρανίσκος και ο λαιμός του δεν έδωσαν καμία πληροφορία ότι είχε πιει καθόλου. . . . Έσκισε το γιλέκο του και προσπάθησε να μετρήσει τους σφυγμούς της καρδιάς του, αλλά υπήρχαν δύο καρδιές, η μία χτυπούσε με ρυθμό χιλίων σφυγμών το λεπτό, η άλλη με αργή θαμπή κίνηση. Ο λαιμός του ήταν γεμάτος αίμα και αίμα έρεε από τα αυτιά του. (Μετά την ανάνηψη, έπειτα από αρκετές ημέρες, δεν υπήρχε καμία γεύση σε ό,τι έτρωγε, καμία αναζωογόνηση σε ό,τι έπινε, και απαιτούνταν επώδυνη προσπάθεια για να καταλάβει ό,τι του έλεγαν ή να δώσει συνεκτική απάντηση.)

" Η ασταθής βάδιση εκείνου που προσπαθεί να συγκρατηθεί· γιατί ένιωσα σαν να υπήρχαν ελατήρια στα γόνατά μου, και θυμήθηκα τον άνθρωπο με το μηχανικό πόδι που περπάτησε μακριά μαζί του."

" Υπήρχαν παρόντα πραγματικά αντικείμενα, καθώς και φανταστικά· αλλά καμιά φορά αμφέβαλλα ποιο ήταν ποιο, και αιωρούμουν στην αβεβαιότητα."

Επήλθε αδυναμία όλου του σώματος, τα πόδια του δεν τον στήριζαν· τα χέρια του έγιναν βαριά· αναγκάστηκε να ριχτεί στον καναπέ, τα άκρα του έγιναν rigid, έχασε εντελώς τις αισθήσεις του, καθιστώντας καταληπτικός· η αναισθησία απλώθηκε ξανά στο σώμα του και τώρα προστέθηκε μια αυτόματη και ταχεία κίνηση των χεριών, το ένα χέρι τοποθετημένο στο στήθος τριβόταν στην πλάτη με την παλάμη του άλλου. Εναλλάξ το δεξί χέρι ή πόδι, ή το δεξί μισό του προσώπου, και μετά όλα αυτά τα μέρη μαζί, φαίνονταν πετρωμένα, ώστε να μην μπορεί να τα κινήσει, και μετά χαλάρωναν. Ξαφνικά η μάζα του εγκεφάλου του, όλα εκτός από ένα μικρό τμήμα, φάνηκε να μεταβάλλεται σε μάρμαρο· (το δεξί του μάτι, για μεγάλο χρονικό διάστημα, διατήρησε την αίσθηση μαρμάρινης σκληρότητας).

Ήταν θύμα ακραίας πολυλογίας και κινητικότητας των ιδεών· και φοβόταν για τη μοίρα των συντρόφων του, για τους οποίους φοβόταν ότι η δόση είχε υπερβεί τα όρια και θα μπορούσε να αποδειχθεί δηλητηριώδης.

Καταλήφθηκε από σπασμούς με γesticular κινήσεις στα χέρια και στα πόδια, και τα συμπτώματά του πήραν την εμφάνιση εκείνων που χαρακτηρίζουν την υδροφοβία : — εκρήξεις φόβου στην θέα φωτεινών αντικειμένων, σε κάθε μικρή πνοή αέρα, ή στην προσέγγιση οποιουδήποτε. Ζήτησε νερό, αλλά μόνο για να το απομακρύνει χωρίς να πιει, ανίκανος με την μεγαλύτερη προσπάθεια να καταπιεί μια μόνο γουλιά. Αίσθηση ότι η γλώσσα και ο λαιμός ήταν καλυμμένοι με ένα ξηρό, μαλακό σώμα.

Επιτακτική επιθυμία να τον κρατούν, να τον καθοδηγούν, να τον φροντίζουν, μήπως σηκωθεί από το κρεβάτι για να διαπράξει κάποια ανόητη πράξη.

Τα χέρια μεταφέρονταν αυτόματα στο κεφάλι του και παρέμεναν εκεί, σαν να υπήρχε δυσκολία να αποσπαστούν.

Σπασμός στις γάμπες που καθιστούσε τις κινήσεις αδύνατες ; ή τις προκαλούσε να διασταλούν, ή να κάνουν ένα αιφνίδιο άλμα.

Περίεργες, ανησυχητικές ρίψεις. Ανέβηκε τις σκάλες, φαινόταν να μην αγγίζει τα σκαλιά : « Πάτησα τον αέρα όπως ο κολυμβητής πατά το νερό, τα πόδια μου πλησίαζαν τα σκαλιά αλλά δεν τα χτυπούσαν. »

« Σκέφτηκα την καταληψία — πρέπει να κρατώ την ψυχή μου στο σώμα μου με δύναμη της θέλησης, αλλιώς ίσως να μην επέστρεφε ποτέ, ένιωθα ότι προσπαθούσε να φτερουγίσει μακριά. Ένα αίσθημα μοναξιάς με κατέκλυσε. Πέταξα το σώμα μου μέσα από ένα φαινομενικά άτρητο αόρατο εμπόδιο. Διανοούμενος τον δρόμο μου μέσα από μια ανθεκτική ατμόσφαιρα — ένα αιθερικό ρευστό φαινόταν να είναι, ούτε τόσο πυκνό όσο το νερό ούτε τόσο αραιό όσο ο αέρας, και όμως αντιστεκόταν. Τα δύο μέρη του είναι μου δρούσαν χωριστά, η θέλησή μου ή η πνευματική μου ύπαρξη ήταν χωρισμένη από τη σωματική μου ύπαρξη και την παρακινούσε, την ώθούσε μπροστά, χρησιμοποιώντας την όπως ένας τεχνίτης χρησιμοποιεί ένα εργαλείο : μπροστά ώθησε το σώμα μου, φαινόμενο να αγάλλεται στην υπεροχή του.

Όλα ήταν μη πραγματικά ; εγώ ο ίδιος ήμουν μη πραγματικός ; ακόμη και η φωνή μου δεν φαινόταν δική μου.

Αφού πείστηκα, έφαγα ένα κομμάτι κρέας : για να το κάνω έπρεπε να ανακαλέσω τις διάφορες διαδικασίες και τον τρόπο λειτουργίας του « τρεφόμενου ». « Πρώτα », συλλογίστηκα, « βάζουν την ουσία στο στόμα, και μετακινώντας την κάτω γνάθο κάτω και πάνω και αναμειγνύοντας το σάλιο μαζί της με κίνηση της γλώσσας, μασούν την. » Αυτό επιτεύχθηκε εύκολα. Το σάλιο φαινόταν να έχει πόδια και χέρια, μπορούσα να το νιώσω να σκαρφαλώνει μέσα από το κρέας, αλλά όταν ήταν εντελώς μασημένο, δεν μπορούσα να θυμηθώ, ή μάλλον να χρονολογήσω πίσω στην στιγμή που έβαλα το κρέας στο στόμα μου. Το μάσημα φαινόταν να ήταν η κανονική μου εργασία επί αιώνες. Ήταν καιρός να καταπιώ, αλλά το να αποκτήσω τον έλεγχο των μυών του λαιμού μου απέκρουσε εντελώς όλες τις προσπάθειές μου. »

" Αν οι αποσυνδεμένες ψυχές επιστρέφουν ποτέ για να αιωρούνται πάνω από το τζάκι που κάποτε είχε μια θέση γι' αυτές, κοιτούν τους φίλους τους όπως εγώ τότε κοίταζα τους δικούς μου. Μια εγγύτητα τόπου με μια άπειρη απόσταση κατάστασης — μια απομόνωση όχι λιγότερο τέλεια επειδή φαινόταν συντροφικότητα."

" Ένας διακεκομμένος άνεμος αναστέναζε μέσα από την καμινάδα· μετατράπηκε σε σταθερό βουητό ενός τεράστιου τροχού που επιταχύνει . . .

ο μονότονος θόρυβός του άλλαξε σε αντηχούσα ηχώ μεγάλου εκκλησιαστικού οργάνου καθεδρικού ναού. Η άμπωση και η πλημμυρίδα της ακατανόητης επιβλητικής του φωνής με γέμισε με μια θλίψη που ήταν περισσότερο από ανθρώπινη."

" Τελικά βρέθηκα στον δρόμο. Μπροστά μου η θέα απλωνόταν ατελείωτα — μια οπτική προοπτική που δεν συνέκλιχε, της οποίας τα πλησιέστερα φώτα φαίνονταν να απέχουν από εμένα ολόκληρα λεύγες. Μια ψυχή που ξεκινούσε για την πτήση της πέρα από το πιο μακρινό ορατό αστέρι, δεν θα μπορούσε να είναι πιο συντετριμμένη από τη νέα της σύλληψη του μεγαλείου της απόστασης απ' ό,τι ήμουν εγώ. Άρχισα το άπειρο ταξίδι μου. Κατοικούσα σε έναν θαυμαστό εσωτερικό κόσμο: υπήρχα εναλλάξ σε διαφορετικά μέρη και διάφορα στάδια ύπαρξης. Άλλοτε διέσχιζα με τη γόνδολά μου τα φεγγαρόλουστα λιμνοθάλασσες της Βενετίας· άλλοτε βουνό πάνω από βουνό υψωνόταν μπροστά στην όρασή μου, και η δόξα του ανατέλλοντος ήλιου έριχνε πορφυρό φως στην ψηλότερη παγωμένη κορυφή. Άλλοτε στην πρωταρχική σιωπή κάποιας ανεξερεύνητης τροπικής ζούγκλας άπλωνα τα πτερωτά μου φύλλα, μια γιγάντια φτέρη, και λικνιζόμουν και έγνεφα στα αρωματικά αερώματα πάνω από ένα ποτάμι των οποίων τα κύματα έστελναν προς τα πάνω σύννεφα μουσικής και αρώματος. Η ψυχή μου μετατράπηκε σε φυτική ουσία, συγκλονιζόμενη από μια παράξενη και αδιανόητη έκσταση."

" Η φωνή μου φαινόταν να αντηχεί σαν βροντή από κάθε γωνιά του κτιρίου. Τρομοκρατήθηκα από τον θόρυβο που είχα κάνει. (Έμαθα σε μεταγενέστερες μέρες ότι αυτή η εντύπωση είναι μόνο μία από τις πολλές που οφείλονται στην έντονη ευαισθησία του εγκεφαλικού κέντρου όπως προκαλείται από το Χασίς.)"

" Στεκόμουν σε ένα απομακρυσμένο δωμάτιο στην κορυφή ενός κολοσσιαίου κτιρίου και όλο το οικοδόμημα από κάτω μου υψωνόταν σταθερά στον αέρα. Πιο ψηλά — πιο ψηλά — συνεχώς, για πάντα μέσα στον μοναχικό θόλο του απείρου σύμπαντος του Θεού - έτσι υψωνόμασταν αδιάκοπα. Τα χρόνια πετούσαν· άκουγα τη μουσική ορμή των φτερών τους στην άβυσσο έξω από εμένα, και από κύκλο σε κύκλο, από ζωή σε ζωή ορμούσα, ένα σωματίδιο στην αιωνιότητα και στο διάστημα."

"Τώρα μέσα από τον δρόμο, με μετρημένο βήμα, πέρασε ένοπλος στρατός. Ο βαρύς χτύπος των βημάτων τους και το τρίξιμο των χάλκινων κρίκων των θωρακίων τους μόνο διέκοψαν τη σιωπή, γιατί μεταξύ τους δεν υπήρχε περισσότερος λόγος ούτε μουσική απ' όση σε ένα τάγμα νεκρών. Ήταν ο στρατός των αιώνων που περνούσε στην αιωνιότητα. Μια θεϊκή υψηλοφροσύνη κατάπιε την ψυχή μου. Κατακλύστηκα σε ένα αμέτρητο βάραθρο του χρόνου, αλλά στηρίχθηκα στον Θεό και ήμουν αθάνατος μέσα από όλες τις μεταβολές. . . . Κοιτάζοντας το ρολόι του συνειδητοποίησε ότι είχε ταξιδέψει μέσα από όλη εκείνη την απέραντη αλυσίδα ονείρων σε τριάντα δευτερόλεπτα. 'Θεέ μου', φώναξα, 'είμαι στην αιωνιότητα.' Μπροστά σε εκείτη την πρώτη υψηλή αποκάλυψη του δικού της χρόνου της ψυχής, και της ικανότητάς της για μια άπειρη ζωή, στάθηκα τρέμοντας με άφωνο δέος.

Μέχρι να πεθάνω, εκείτη η στιγμή της αποκάλυψης θα ξεχωρίζει με σαφήνεια από όλο το υπόλοιπο της ύπαρξής μου. Την κρατώ ακόμη ανέπαφη στη μνήμη μου ως μία από τις ανείπωτες ιερότητες του είναι μου."

Ακολουθούν μετά όλο και περισσότερες εκστάσεις, με ουράνια μουσική "τέτοια που δεν θα ξανακούσω έξω από τη Μεγάλη Παρουσία".

Στις ίδιες περιστάσεις, η ίδια δόση Hashish θα παράξει διαμετρικά αντίθετα αποτελέσματα. Ή από μια μεγάλη δόση μπορεί να προκύψει ένα μόλις αντιληπτό φαινόμενο, ενώ μια δόση μόλις του μισού εκείνου του ποσού μπορεί να προκαλέσει τους αγώνες του πάθους ενός μάρτυρα, ή χαρά σε ένα τέλειο παραλήρημα. Αλλά αν, κατά τη διάρκεια του Hashish παραληρήματος ληφθεί άλλη δόση, όσο μικρή και αν είναι, για να παραταθεί η κατάσταση, θα επακολουθήσει αναπόφευκτα τέτοιος αγώνας που θα κάνει την ψυχή να ανατριχιάσει μπροστά στη δική της δυνατότητα αντοχής χωρίς εξαφάνιση. Η χρήση του μετά από οποιοδήποτε άλλο ερέθισμα θα παράξει εξίσου τρομακτικές συνέπειες.

"Άρχισα να υψώνομαι σε εκείνη την τεράστια υπερηφάνεια, τόσο συχνά χαρακτηριστική της φαντασίας. Οι δυνάμεις μου έγιναν υπεράνθρωπες· η γνώση μου κάλυπτε το σύμπαν· το εύρος της όρασής μου ήταν άπειρο.

Επαναλαμβανόμενα έχω περιπλανηθεί πέρα από πόρτες και σπίτια που στην κανονική μου κατάσταση ήταν εξίσου γνωστά με τα δικά μου, και έχω τελικά εγκαταλείψει την αναζήτησή τους σε απόλυτη απελπισία, χωρίς να αναγνωρίζω το παραμικρό οικείο ίχνος στην όψη τους. Σίγουρα ένας Hashish καπνιστής δεν πρέπει ποτέ να είναι μόνος."

Στη συνέχεια περιγράφεται μια εξαιρετική περίπτωση διαφωτικής ικανότητας (clairvoyance). . . . Ρίχτηκε σε έναν καναπέ και ζήτησε από έναν πιανίστα να του παίξει ένα μουσικό κομμάτι, χωρίς να ονομάσει κάποιο συγκεκριμένο. Ο πρόλογος άρχισε· και ο ονειροπόλος μεταφέρθηκε αμέσως στη χορωδία ενός μεγαλοπρεπούς καθεδρικού ναού. Τα παράθυρα του κλίτους και του εγκάρσιου κλίτους ήταν στολισμένα, με τα πιο υπέροχα χρώματα, με σκηνές αντλημένες από ζωές αγίων. Μακριά, στο ιερό, μοναχοί γέμιζαν τον αέρα με αρώματα που έρεαν από τα χρυσά λιβανιστάρια τους· στο δάπεδο από απαράμιλλη ψηφιδωτή διακόσμηση γονάτιζε πλήθος προσκυνητών σε σιωπηλή προσευχή. Ξαφνικά, πίσω από το μεγάλο εκκλησιαστικό όργανο άρχισε ένα θρηνητικό ελάσσον, σαν τον ψίθυρο κάποιου βάρδου που ανακουφίζει την καρδιά του με θρήνο. Σε αυτό εντάχθηκε μια απαλή φωνή υψιφώνου ανάμεσα στη χορωδία.

Ο χαμηλός θρήνος ανέβαινε και κατέβαινε με την έκφραση ενός ολότελα ανθρώπινου συναισθήματος. Ένας προς έναν εντάχθηκαν οι υπόλοιποι τραγουδιστές· και τώρα άκουγε, συγκλονιζόμενος ως την ίδια τη στέγη του καθεδρικού, ένα θαυμαστό miserere. Στο μακρινό άκρο του κλίτους μια μεγάλη πόρτα άνοιξε διάπλατα, και μπήκε ένα φέρετρο που μετέφεραν επιβλητικοί νεκροθάφτες. Πάνω του βρισκόταν ένα φέρετρο σκεπασμένο με μαύρο ύφασμα, το οποίο, όταν αφαιρέθηκε καθώς το φέρετρο τοποθετήθηκε στο ιερό, αποκάλυψε το πρόσωπο του κοιμωμένου. Ήταν ο νεκρός Μέντελσον! Η τελευταία καντέντσα του θανάσιμου ύμνου έσβησε, οι νεκροθάφτες, με βαρύ βήμα, μετέφεραν το φέρετρο μέσα από μια σιδερένια πόρτα στη θέση του στην κρύπτη· ένας προς έναν το πλήθος βγήκε από τον καθεδρικό μέχρι που ο ονειροπόλος έμεινε μόνος.

Γύρισε να φύγει και, ξυπνώντας σε πλήρη συνείδηση, είδε τον πιανίστα να σηκώνεται μόλις από τα πλήκτρα. «Τι κομμάτι έπαιζες;» ρώτησε. Η απάντηση ήταν: «Το Επικήδειο Εμβατήριο του Μέντελσον». Αυτό το κομμάτι δεν το είχε ακούσει ποτέ πριν. . . .

«Σίγουρα είναι μια εξίσου αξιοσημείωτη περίπτωση συμπαθητικής διαφωτικής ικανότητας όσες γνώριζα ποτέ.»

«Μια κολοσσιαία μουσική γέμιζε ολόκληρο το ημισφαίριο από πάνω μου, και εγώ ανέβαινα συγκλονιζόμενος μέσα στο περιβάλλον της με φτερά χωρίς όραση. Δεν ήταν τραγούδι, δεν ήταν όργανα, αλλά η ανέκφραστη ψυχή του υψηλού ήχου — δεν όμοια με κάτι που έχω ακούσει ποτέ — έντονη· το ιδανικό της αρμονίας, ωστόσο διακριτή σε έναν πληθώρα εξαίσιων μερών. . . . Σαν χάρτης, η στοά του σύμπαντος απλωνόταν γυμνή μπροστά μου. Είδα πώς κάθε δημιουργημένο πράγμα όχι μόνο τυποποιεί, αλλά και αναπηδά από κάποιο τεράστιο πνευματικό νόμο ως απόγονος του, ως αναγκαία εξωτερική του ανάπτυξη, όχι το απλό ένδυμα της ουσίας, αλλά η ενσάρκωση της ουσίας.»

"Από τις αιθερίες κορυφές είχα πέσει μέσα σε αχερόντια ομίχλη. . . . Αναμενόμουν την εξαφάνιση. Τα σχήματα που κινούνταν γύρω μου στον εξωτερικό κόσμο έμοιαζαν με γαλβανισμένα πτώματα : η ζωντανή ψυχή της φύσης είχε σβήσει σαν η φλόγα ενός κεριού. Η ίδια η ύπαρξη του εξωτερικού κόσμου φαινόταν μια βάση ειρωνεία, ένα σκληρό ψεύδος κάποιας αναμνηστικής δυνατότητας που είχε λάμψει με άφατη ομορφιά. Μισούσα τα λουλούδια, γιατί είχα δει τα σμάλτινα λιβάδια του Παραδείσου : κατάραζα τους βράχους, επειδή ήταν άλαλοι λίθοι ; τον ουρανό, επειδή δεν αντηχούσε σε κανένα μουσική ; και γη και ουρανός έμοιαζαν να μου επιστρέφουν την κατάρα."

Πράγματι το Cannabis indica είναι ένα μεγάλο φάρμακο — για όσους γνωρίζουν πώς να το χρησιμοποιούν για την ίαση εκείνου που μπορεί να προκαλέσει.

Μεταξύ των αισθήσεών του παρατηρεί κανείς την αίσθηση του μη πραγματικού, τη μοναξιά, τη διπλή συνείδηση, την αίσθηση αιωρήσεως, και αντιλαμβάνεται την αξία του σε παραλήρημα, σε παραλήρημα tremens, στη μεγαλομανική αυταπάτη της G.P.I., στην υδροφοβία, στην καταληψία, όπου, όντας "από την ύλη από την οποία είναι φτιαγμένα τα όνειρα", πρέπει να είναι χρήσιμο για άτομα που υποφέρουν τρομερά από φρικτά όνειρα — και αυτό από τέλους χρόνου σε τέλος χρόνου. Ένα τέτοιο ήρθε στα Εξωτερικά Ιατρεία μόνο χθες !