Rhus Toxicodendron

Τροπικότητες

Μυϊκός ρευματισμός, ισχιαλγία· αριστερή πλευρά (Col.)· πόνος στο αριστερό χέρι, με καρδιοπάθεια.

Μεγάλη ευαισθησία στον ανοιχτό αέρα· το βγάλσιμο του χεριού από κάτω από την κουβέρτα του κρεβατιού προκαλεί τον βήχα (Bar., Hep.).

Πλάτη· πόνος ανάμεσα στους ώμους κατά την κατάποση.

Βήχας κατά το ρίγος· ξηρός, ερεθιστικός, εξαντλητικός, αλλά κνίδωση σε όλο το σώμα κατά τη ζέστη.

Αυτό είναι το τρίτο φάρμακο της λεγόμενης ανήσυχης τριάδας μας. Αυτή η ανησυχία του Rhus οφείλεται στον πόνο με την αίσθηση μωλωπισμού, που ανακουφίζεται προσωρινά από την κίνηση. Υπάρχει επίσης μια εσωτερική ανησυχία καθαρά νευρική, που κάνει τον ασθενή να θέλει να είναι σε κίνηση, ακόμη και όταν δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος πόνος· αλλά όχι καθόλου στον βαθμό που τον βρίσκουμε στο Aconite και το Arsenicum.

Όπως στο Bryonia, έτσι και στο Rhus, το κύριο χαρακτηριστικό βρίσκεται στην τροπικότητά του. Η επιδείνωση με την κίνηση, στο πρώτο, δεν είναι λιγότερο έντονη από την επιδείνωση όταν είναι ήσυχος, στο δεύτερο. Ο ασθενής στριφογυρίζει από τη μία πλευρά στην άλλη με το Rhus, το ίδιο όπως με το Aconite και το Arsenicum. Με το Rhus η αλλαγή ανακουφίζει, ενώ με τα άλλα δύο όχι. Στο Bryonia, όσο περισσότερο κινείται ο ασθενής τόσο περισσότερο υποφέρει, ενώ με το Rhus, όσο περισσότερο και περισσότερο χρόνο κινείται τόσο καλύτερα νιώθει, μέχρις εξαντλήσεως. Σε οξείες παθήσεις, όπως οστρακιά και τυφοειδείς πυρετοί, και ακόμη στο θερμό στάδιο του διαλείποντος πυρετού, η συνεχής κίνηση φαίνεται να είναι η μόνη ανακούφιση του ασθενούς. Με χρόνιες νόσους όπως ο χρόνιος ρευματισμός, ο ασθενής πρέπει να κινείται, υποφέρει όταν αρχίζει πρώτα να κινείται, αλλά καθώς συνεχίζει να κινείται, ή όπως το εκφράζει, «ζεσταίνεται και μαλακώνει», νιώθει καλύτερα. Αλλά δεν μπορεί για πολύ να ξαπλώνει άνετα ούτε στην οξεία ούτε στη χρόνια πάθηση, γιατί έρχεται ο πόνος και πρέπει να κινηθεί ακόμη κι αν αυτό τον πονάει στην αρχή. Οι πόνοι που προκαλούν την ανησυχία του Rhus δεν είναι τόσο βασανιστικοί όσο υπό Aconite και Arsenicum, ούτε η εξάντληση τόσο μεγάλη όσο υπό Arsenicum, ούτε η διέγερση τόσο μεγάλη όσο υπό Aconite. Το Rhus και το Arsenicum συχνά ενδείκνυνται σε τυφοειδείς καταστάσεις, το Aconite σπάνια ή ποτέ, αλλά και τα τρία είναι εξίσου ανήσυχα φάρμακα.

Αν στο γνήσιο τυφοειδή το Arsenicum, όπως κάποιοι νομίζουν, κορυφώνει τη λίστα, επειδή συχνότερα ενδείκνυται, το Rhus θα προβάλλει εξίσου ισχυρούς ισχυρισμούς σε όλες τις άλλες νόσους που παίρνουν τυφοειδή συμπτώματα. Η κυριολεκτική σημασία του όρου τυφός είναι καπνός, ηλιθιότητα. Λοιπόν, σε όλες τις μορφές τύφου, γνωστές ως εγκεφαλικός, κοιλιακός και πνευμονικός τύφος, παίρνοντας όλες μαζί, το Rhus θα ενδείκνυται τόσο συχνά όσο κάθε άλλο φάρμακο. Όποτε σε πυρετούς ή ακόμη και σε φλεγμονώδεις νόσους ο αισθητήριος θάλαμος θολώνει (καπνίζεται) ή επέρχεται ηλιθιότητα, με χαμηλού βαθμού μουρμουριστό παραλήρημα, ξηρή γλώσσα κ.λπ., σκεφτόμαστε το Rhus. Ξηρή ή σκούρα επιμερισμένη γλώσσα, με τριγωνική κόκκινη άκρη, είναι ιδιαίτερη ένδειξη για αυτό το φάρμακο. Αυτή η κατάσταση του αισθητήριου θάλαμου και της γλώσσας μπορεί να εμφανιστεί σε δυσεντερία, περιτονίτιδα, πνευμονία, οστρακιά, ρευματισμό, διφθερίτιδα· χολώδεις, υποτρέποντες, τυφοειδείς πυρετούς κ.λπ. Δεν κάνει καμία διαφορά ποιο είναι το όνομα ή η εντόπιση της νόσου, αν τα συμπτώματα είναι εκεί. Η ηλιθιότητα που απαιτεί Rhus σε αυτές τις νόσους δεν είναι τόσο βαθιά όσο αυτή που απαιτεί Hyoscyamus ή opium, αλλά είναι περισσότερο σε παράλληλο με φάρμακα όπως Baptisia, Nux moschata, Lachesis ή Phosphoric acid. Ούτε το παραλήρημα είναι τόσο βίαιο όσο αυτό που απαιτεί τέτοια φάρμακα όπως Belladonna, Hyoscyamus και Stramonium. Τόσο η ηλιθιότητα όσο και το παραλήρημα είναι ήπια στη μορφή, αλλά κανονικά και επίμονα. Φυσικά η ανησυχία του Rhus είναι παρούσα και ο ασθενής στριφογυρίζει από τη μία πλευρά στην άλλη, ακόμη και χωρίς να το γνωρίζει, ή οτιδήποτε άλλο που συμβαίνει γύρω της. Θα απαντήσει σε ερωτήσεις και ίσως απαντήσει σωστά, αλλά αργότερα δεν γνωρίζει τίποτα από όσα συνέβησαν όσο ήταν άρρωστη, μπορεί για μέρες ή εβδομάδες.

Το Rhus, το Baptisia και το Arnica μοιάζουν στενά μεταξύ τους· και η επιλογή είναι μερικές φορές δύσκολη· αλλά θα προσπαθήσουμε να τα διαφοροποιήσουμε όταν έρθουμε να γράψουμε για τα δύο τελευταία.

Ο βήχας κατά το ρίγος σε διαλείποντες πυρετούς είναι ένα χαρακτηριστικό που μας έδωσε ο Carroll Dunham, και είναι πολύ αξιόπιστο, όπως είχα την ευκαιρία να αποδείξω.

Το Rhus δρα ιδιαίτερα στους ινώδεις, μυϊκούς και κυτταρικούς ιστούς. Οι μύες είναι σκληροί και επώδυνοι. Αυτό μπορεί να είναι ρευματικής φύσης, ή μπορεί να προκλήθηκε από καταπόνηση, από σήκωμα βαρών ή έντονη μυϊκή άσκηση οποιουδήποτε είδους, ή μπορεί να προήλθε από έκθεση στο κρύο, ιδίως το υγρό κρύο.

Αυτή η τεταμένη κατάσταση μπορεί να μην περιορίζεται μόνο στους μύες, αλλά μπορεί να εμπλέκει τους τένοντες, τους συνδέσμους και τις μεμβράνες των αρθρώσεων. Αρκετές παθήσεις των μυών της πλάτης και ακόμη και των μεμβρανών του νωτιαίου μυελού (μυελίτιδα) μπορεί να έρθουν από διάστρεμμα, ή από έκθεση, από ύπνο σε υγρό έδαφος, ή σε κρεβάτι με υγρά σεντόνια, ή από βρέξιμο σε καταιγίδα με βροχή, ιδίως ενώ ιδρώνει. Πράγματι το Rhus είναι ένα από τα καλύτερά μας φάρμακα στη οσφυαλγία. Αλλά δεν κάνει ιδιαίτερη διαφορά ποιοι μύες καταπονήθηκαν ή εκτέθηκαν ώστε να προκαλέσουν αυτή την αδυναμία και τον πόνο — το φάρμακο είναι το ίδιο, και αν το μεγάλο χαρακτηριστικό — «Αδυναμία και ακαμψία και πόνος κατά την πρώτη κίνηση μετά από ανάπαυση, ή κατά το σηκώσιμο το πρωί, ανακουφίζεται από συνεχόμενη κίνηση» — είναι παρόν, το Rhus είναι το πρώτο φάρμακο που πρέπει να σκεφτούμε.

Το Rhus είναι επίσης συχνά φάρμακο για αδενικό πρήξιμο των παρωτιδικών ή υπογναθίων αδένων κατά την οστρακιά, κυτταρίτιδα στη διφθερίτιδα, ή οφθαλμική κυτταρίτιδα.

Αυτό είναι επίσης ένα από τα καλύτερά μας φάρμακα στις δερματικές νόσους. Κανείς που έχει δηλητηριαστεί από αυτό δεν θα αμφιβάλλει ότι το Rhus έχει τη δύναμη να προκαλέσει δερματική νόσο, και φυσικά, σύμφωνα με τον νόμο μας της ίασης, θα περιμέναμε θεραπείες από αυτό. Δεν έχουμε απογοητευτεί. Η έκλαμψη της δηλητηρίασης από Rhus είναι φυσαλιδώδης. Το ερυσίπελας της φυσαλιδώδους ποικιλίας, συνοδευόμενο από την ανησυχία και τον αισθητήριο θάλαμο αυτού του φαρμάκου, θεραπεύεται γρήγορα από αυτό. Έτσι, επίσης, και η οστρακιά. Αν βρούμε το δέρμα κόκκινο, λείο και γυαλιστερό, με υψηλού βαθμού πυρετό και παραλήρημα, το Rhus δεν θα έκανε κανένα καλό, αλλά το Belladonna ή κάποιο φάρμακο που έχει τέτοιο είδος δέρματος κ.λπ.

Το Apis, το Cantharis, το Lachesis, το Ailanthus και άλλα έχουν το καθένα την ιδιαίτερη εμφάνιση του δέρματος σε αυτές τις οξείες εξανθηματώδεις νόσους. Ωστόσο, παρά ταύτα, πρέπει να θυμόμαστε ότι σε πολλές περιπτώσεις η κύρια ένδειξη για ένα φάρμακο δεν θα βρίσκεται στα δερματικά συμπτώματα, αλλά έξω από αυτά.

Αν στην ευλογιά η έκλαμψη γίνει μελανιά και επέλθουν τυφοειδή συμπτώματα, μπορούμε να βασιστούμε στο Rhus για καλό αποτέλεσμα. Πιθανώς κανένα φάρμακο δεν βρίσκεται συχνότερα χρήσιμο στον έρπητα ζωστήρα από αυτό.

Το Rhus δεν είναι λιγότερο πολύτιμο στους χρόνιους δερματικούς προβλήματα όσο στα οξεία. Έκζεματα του φυσαλιδώδους τύπου συχνά θεραπεύονται από αυτό· υπάρχει πολλή φαγούρα που δεν ανακουφίζεται ιδιαίτερα από το ξύσιμο. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, φυσικά, τα συνταγματικά συμπτώματα ζυγίζουν όσο και τα τοπικά. Όσον αφορά τη δόση, το έχω χρησιμοποιήσει και σε υψηλές και σε χαμηλές δυναμοποιήσεις, και το βρίσκω χρήσιμο σε όλη την κλίμακα, αλλά έχω μια 1M δυναμοποίηση M. M. φτιαγμένη πάνω στο δικό μου δυναμοποιητή που με έχει υπηρετήσει τόσο καλά, και τόσες πολλές φορές, που δεν μπορώ να απέξω από το να το αναφέρω.