Tuberculinum

Το Tuberculin χρειάζεται συχνότερη επανάληψη στις παιδικές παθήσεις από σχεδόν κάθε άλλο χρονίο φάρμακο (H. Fergie Woods). Τριακοστή και πολύ υψηλότερη, σε αραιές δόσεις. Όταν το Tuberculinum αποτυγχάνει, το Syphilinum συχνά ακολουθεί με όφελος, προκαλώντας αντίδραση. «Η χρήση του Tuberculinum στη φθισική πνευμονία απαιτεί προσοχή στα εξής σημεία: Στην άπυρητη καθαρά φθισική φθίση τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά, εφόσον τα οργάνα αποβολής λειτουργούν καλά, αλλά τίποτα κάτω από τη 1000ή δεν πρέπει να χρησιμοποιείται, εκτός αν είναι απολύτως απαραίτητο. Σε ασθενείς όπου υπάρχουν στρεπτο-σταφυλο-πνευμονόκοκκοι στους βρόγχους· όπου επίσης, μετά το πλύσιμο των πτυέλων, παραμένει καθαρή μάζα βακίλλων «t b.», η ίδια θεραπεία ενδείκνυται. Στη μικτή λοίμωξη —που βρίσκεται στην πλειονότητα των περιπτώσεων— όπου τα πτύελα σφύζουν από παθογόνους μικροοργανισμούς επιπλέον των «t b.», άλλη διαδικασία είναι αναγκαία. Αν η καρδιά είναι σε καλή κατάσταση, χορηγείται μία δόση Tuberculinum 1000-2000, εφόσον δεν υπάρχουν έντονες ενδείξεις για άλλα φάρμακα. Με δέουσα προσοχή στη θερμοκρασία και στις πιθανές εκκρίσεις, η δόση αφήνεται να δράσει μέχρι να μη παρατηρούνται πλέον αποτελέσματα, από οκτώ ημέρες έως οκτώ εβδομάδες. Συνήθως εμφανίζεται τότε ένα σύνδρομο, που επιτρέπει την ακριβή επιλογή ενός αντιψωρικού Silica, Lycopodium, Phosphorus κ.λπ. Μετά από λίγο η εικόνα σκοτεινιάζει πάλι και τώρα χορηγείται υψηλή δυναμοποίηση του ισοπαθητικού φαρμάκου που αντιστοιχεί στον πιο παθογόνο και εμφανή μικροοργανισμό που βρίσκεται στα πτύελα: Staphylo-Strepto- ή Pneumococcin. Η ακριβής βακτηριολογική ανάλυση των πτυέλων είναι απολύτως απαραίτητη· η επιλογή του ισόν ξανακαθαρίζει την εικόνα, και έτσι, προχωρώντας από τη μία πλευρά αιτιολογικά (όπου αυτά τα ισοπαθητικά δεν έχουν ακόμη πειραματιστεί)· από την άλλη πλευρά συμπτωματικά με αντιψωρικά φάρμακα, η νόσος κυριαρχείται. Η δική μου εμπειρία προειδοποιεί, στην περίπτωση μικτής λοίμωξης, κατά της χρήσης Strepto-, Staphylo- ή Pneumococcin κάτω από την 500ή. Τα χρησιμοποιώ μόνο από 2000 έως 1000, έχοντας δει τρομερές επιδεινώσεις από τις 30, 100, 200, με πτώση της θερμοκρασίας από 104 έως 96. Επομένως η προειδοποίηση, που δεν χρειάζεται να αφορά τους ειρωνολογούντες, αλλά μόνο εκείνους που επιθυμούν να αξιοποιήσουν ένα ισχυρό όπλο. Οι τοξίνες που χρησιμοποιούνται ως φάρμακα είναι, όπως το Tuberculinum, παρασκευασμένες από καθαρές και παθογόνες καλλιέργειες. Και περιπτώσεις, φαινομενικά καταδικασμένες σε ταχύ θάνατο, επανέρχονται σε ένα ή δύο χρόνια σε φυσιολογική θερμοκρασία, αν και, φυσικά, με θυσία μεγάλου μέρους του πνευμονικού ιστού. Αυτό το αποτέλεσμα είναι βέβαιο όταν ο ασθενής μπορεί και θέλει να φροντίσει τον εαυτό του, όταν η καρδιά έχει αντέξει την τοξίνη και το στομάχι και το ήπαρ λειτουργούν καλά. Επιπλέον, οι κλιματικές μεταβολές πρέπει να αποφεύγονται. Με τον μεγάλο ορυκτό μεταβολισμό του φθισικού, η ρύθμιση της δίαιτας είναι επιτακτική, και πρέπει να είναι κυρίως φυτική, μαζί με την προσθήκη φυσιολογικών αλάτων σε χαμηλή δυναμοποίηση, Calcarea carb, 3x, 5x, Calcarea phos, 2x, 6x, και διαλείποντως σύμφωνα με ενδείξεις οργανο-φάρμακα όπως Cactus Tr. 30, Chelidonium Tr. 30, Taraxacum Tr, Nasturtium Tr, Urtica urens Tr, Tussilago farfara Tr, Λυσιμάχεια η νουμουλάρια Tr, για σύντομα διαστήματα. Η πρώτη δόση του Tuberculinum σε κάθε δύσκολη περίπτωση είναι, ωστόσο, η πιο βαρυσήμαντη συνταγή. Το φάρμακο δεν πρέπει να χορηγείται χωρίς εξαιρετικά προσεκτική καρδιακή εξέταση. Όπως ο χειρουργός πριν από την αναισθησία, έτσι και ο ιατρός πρέπει να γνωρίζει την καρδιά πριν χορηγήσει αυτό το φάρμακο, ιδίως σε παιδιά και ηλικιωμένους —και σε νεαρούς ηλικιωμένους. Όποιος τηρεί αυτόν τον κανόνα θα έχει λιγότερες κλινικές μεταμέλειες στη συνείδησή του. Όταν το Tuberculinum αντενδείκνυται, πρέπει να γίνεται προσφυγή στο πλησιέστερο αντιψωρικό. Η παραπάνω προσοχή ισχύει επίσης για το άσθμα, την πλευρίτιδα, την περιτονίτιδα σε σκοφουλώδη (φθισικά) άτομα.» (Δρ. Nebel Montreux)Δόση · Boericke