Aconitum Napellus

Τροπικότητες

> αποκάλυψη· πετάει τα ρούχα του.

Θα εξετάσουμε τώρα αυτό που ονομάζω τριάδα των ανήσυχων φαρμάκων· δηλαδή: Aconite, Arsenicum και Rhus toxicodendron.

Όλα είναι εξίσου ανήσυχα, ωστόσο όλα είναι τόσο διαφορετικά ώστε δεν υπάρχει καμία δυσκολία στην επιλογή μεταξύ τους. Η ανησυχία του Aconite βρίσκεται συχνότερα σε υψηλού βαθμού συνοχικούς ή φλεγμονώδεις πυρετούς. Δεν υπάρχει καλύτερη εικόνα σε λίγες λέξεις για τον πυρετό του Aconite από αυτή που δίνει ο Hering — «Θερμότητα, με δίψα· σκληρός, πλήρης και συχνός σφυγμός, αγχώδης ανυπομονησία, ανεξίκανος, εκτός εαυτού, ρίπτεται δεξιά και αριστερά με αγωνία.»

Η συνήθεια της εναλλαγής Aconite και Belladonna σε φλεγμονώδη νοσήματα, η οποία τόσο ευρέως επικρατεί, είναι αστόχαστη. Δεν μπορεί τα δύο φάρμακα να είναι ταυτόχρονα ενδεδειγμένα, και αν ακολουθήσει καλό αποτέλεσμα από τη χορήγησή τους, μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι το ενδεδειγμένο θεράπευσε παρά την δράση του άλλου, το οποίο μόνο εμπόδιζε· ή ότι ο ασθενής ανάρρωσε χωρίς βοήθεια από οποιοδήποτε από τα δύο. Υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις όπου ο γιατρός αυτοσυγχαίρεται για μια θεραπεία που ήταν απλώς ανάρρωση, για την οποία δεν αξίζει κανένα έπαινο. Ας ρίξουμε μια ματιά για μια στιγμή σε μερικές από τις διαγνωστικές διαφορές αυτών των δύο φαρμάκων.

Και τα δύο έχουν μεγάλη θερμότητα του δέρματος, αλλά το Aconite έχει χαρακτηριστικά ξηρό, ζεστό δέρμα χωρίς ιδρώτα· το Belladonna έχει ακόμη μεγαλύτερη θερμότητα επιφανείας, αλλά ιδρώνει στα καλυμμένα μέρη.

Το Aconite ρίπτεται δεξιά και αριστερά στην αγωνία του με μεγάλο φόβο του θανάτου· το Belladonna έχει συχνά ημι-κώμα και τραντάγματα και σπασμούς στον ύπνο. Το Aconite έχει μεγάλη δυσφορία στην καρδιά και τον θώρακα· στο Belladonna όλα φαίνεται να επικεντρώνονται στο κεφάλι. Το Aconite φοβάται τον θάνατο χωρίς πολλό παραλήρημα· το Belladonna φοβάται φανταστικά πράγματα, με παραλήρημα. Έτσι θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να δίνουμε σημεία διαφοράς. Κανένας άνθρωπος που κατανοεί την ομοιοπαθητική τέχνη της θεραπείας δεν θα εναλλάξει ποτέ αυτά τα δύο φάρμακα.

Το Aconite είναι επίσης ένα μεγάλο φάρμακο για τον πόνο. Αν έπρεπε να ονομάσουμε τα τρία κύρια φάρμακα σε αυτό το θέμα, θα ήταν Aconite, Chamomilla και Coffea.. Οι πόνοι του Aconite συνοδεύονται πάντα από την ακραία ανησυχία, το άγχος και τον φόβο αυτού του φαρμάκου. Ο ασθενής ρίπτεται δεξιά και αριστερά στην αγωνία, «δεν αντέχει τον πόνο, ούτε να τον αγγίξουν, ούτε να αποκαλυφθεί». Λοιπόν, θα πείτε, όλα τα φάρμακα έχουν πόνο. Όχι όλα, και όχι πολλά τόσο έντονο πόνο. Το Opium και το Stramonium έχουν απουσία πόνου συχνότερα παρά πόνο. Οι πόνοι του Aconite είναι ανυπόφοροι και γενικά χειροτερεύουν το βράδυ ή τη νύχτα. Έχουμε δε συχνά εναλλάσσοντας με τους πόνους ή μερικές φορές ακόμη και σε συνδυασμό με αυτούς, μούδιασμα, μυρμήγκιασμα ή φόρμικαση.

Σε αυτό μοιάζει με το Rhus tox., αλλά με το Aconite επικρατούν οι πόνοι, ενώ με το Rhus tox. προηγείται το μούδιασμα, με θαμπό πόνο και ευαισθησία. Οι πόνοι του Aconite είναι πόνοι σχιστοί και κοπτικοί, που οδηγούν τον ασθενή στην απελπισία. Εδώ ακριβώς μπορούμε να μιλήσουμε για το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του φαρμάκου, διότι είναι σχεδόν πάντα παρόν όταν το Aconite είναι σαφώς ενδεδειγμένο. Μόνο μία λέξη το εκφράζει: Φόβος — φόβος του θανάτου ιδίως, αλλά φόβος να διασχίσει τον δρόμο, φόβος να μπει στην κοινωνία, φόβος ότι κάτι πρόκειται να συμβεί, διαρκώς παρών, απροσδιόριστος, παράλογος φόβος. Κανένα φάρμακο δεν τον έχει σε τέτοιο βαθμό όσο αυτό. Είναι ο φόβος όσο και ο πόνος που γεμίζει τον ασθενή με εκείνη την αγωνιώδη ανησυχία. Η ανησυχία του Arsenic συνοδεύεται από ακραία εξάντληση και μειωμένη ζωτικότητα. Το Rhus tox., λόγω των πόνων που πονάνε, που τον κάνουν να θέλει να κινείται για την προσωρινή ανακούφιση που αντλεί από την κίνηση. Το Arsenic θέλει να μετακινείται από τόπο σε τόπο, αλλά δεν ανακουφίζεται. Ούτε το Aconite ούτε το Arsenic παίρνουν τέτοια ανακούφιση από την κίνηση, ούτε το Arsenic φοβάται όπως το Aconite, ή τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό. Το Aconite, ως πυρετικό φάρμακο, έχει καταχρησθεί σε μεγάλο βαθμό. Ακόμη και η παλιά σχολή, εκπλαγμένη από τα αποτελέσματα της ομοιοπαθητικής θεραπείας, τόσο ανώτερης από τη δική τους λεγόμενη αντιφλογιστική θεραπεία, και βρίσκοντας το Aconite τόσο υψηλά συνιστώμενο και συχνά χρησιμοποιούμενο σε φλεγμονώδη νοσήματα, κατέληξε σύμφωνα με τον συνήθη τρόπο συλλογισμού της ότι το Aconite θα μπορούσε να στριμωχθεί στη παθολογική της στολή και να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα είδη πυρετού απλώς επειδή ήταν πυρετός. Αλλά σύντομα διαπίστωσαν ότι όσο χρήσιμο κι αν ήταν σε ορισμένες περιπτώσεις φλεγμονώδους πυρετού, δεν ήταν καθόλου χρήσιμο στους τυφοειδείς. Έτσι η γενίκευση από παθολογική σκοπιά καταδικάστηκε και πάλι σε απογοήτευση, όπως πάντα πρέπει. Τώρα πολλοί λεγόμενοι ομοιοπαθητικοί έχουν περιπέσει σε παρόμοιο σφάλμα συμπεραίνοντας ότι επειδή το Aconite θεράπευσε γρήγορα σε ορισμένες περιπτώσεις με υψηλό βαθμό πυρετού, ότι επομένως ήταν πάντα το φάρμακο με το οποίο θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται οι περιπτώσεις με υψηλό πυρετό. Έπεσαν μάλιστα στην ρουτίνα της συνταγογράφησης αυτού του φαρμάκου για το πρώτο στάδιο όλων των φλεγμονωδών νοσημάτων, και να το ακολουθούν με άλλα φάρμακα πιο κατάλληλα για όλη την περίπτωση αργότερα. Αν το Aconite ήταν το μόνο φάρμακο με φλεγμονώδη πυρετό, ίσως δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε καλύτερα από το να οδηγήσουμε την περίπτωση σε ζιγκ-ζαγκ προς τη θεραπεία με αυτόν τον τρόπο. Ο Dunham γράφει: «Το Aconite δεν πρέπει ποτέ να χορηγείται πρώτο για να καταπνίξει τον πυρετό και μετά κάποιο άλλο φάρμακο 'να καλύψει την περίπτωση', ποτέ να μην εναλλάσσεται με άλλα φάρμακα για τον σκοπό, όπως συχνά υποστηρίζεται, του 'ελέγχου του πυρετού'. Αν ο πυρετός είναι τέτοιος ώστε να απαιτεί Aconite, κανένα άλλο φάρμακο δεν χρειάζεται. Αν άλλα φάρμακα φαίνονται ενδεδειγμένα, πρέπει να αναζητηθεί ένα που να καλύπτει τον πυρετό εξίσου καλά, διότι πολλά φάρμακα εκτός από το Aconite προκαλούν πυρετό, το καθένα κατά το είδος του.»

Αληθινά λόγια, και καθώς τα διαβάζει κανείς που έχει αποδείξει την αλήθειά τους και θυμάται τον σπουδαίο εκείνο συγγραφέα, νιώθει να θέλει να αναφωνήσει: «Νεκρός όντας, ακόμη ομιλεί». Το Aconite έχει δύο πολύ σημαντικές τροπικότητες, δηλαδή τον τρόμο και τον ξηρό ψυχρό αέρα. Έχουμε ήδη επισημάνει την αξία του φόβου του Aconite ως σύμπτωμα, σε σχέση με οξέα φλεγμονώδη νοσήματα. Δεν είναι λιγότερο φάρμακο για νοσήματα που προκαλούνται από τρόμο, είτε άμεσο είτε απώτερο. Ο ασθενής έχει δεχτεί έναν τρόμο στο σκοτάδι και είναι πάντα φοβισμένος στο σκοτάδι έκτοτε. Από τρόμο επέρχεται ίλιγγος ή λιποθυμία· τρέμουλο· απειλούμενη αποβολή ή κατασταλμένη έμμηνος ρύση. Ίκτερος μπορεί να προκληθεί από αυτό, και να γίνει χρόνιος. Υπάρχουν άλλα φάρμακα για τον τρόμο, εξέχοντα μεταξύ των οποίων είναι το Opium, το Ignatia, το Veratrum album κ.λπ. Τώρα όσον αφορά τον ξηρό ψυχρό αέρα. Κανένα φάρμακο δεν έχει πιο εξέχουσες οξείες φλεγμονές που προκύπτουν από ξηρό, ψυχρό αέρα. Δεκαεννέες από τις είκοσι περιπτώσεις κρούπας που προκύπτουν από έκθεση σε ξηρό, ψυχρό αέρα θα θεραπευτούν με το Aconite. Κατοικώ σε μια περιοχή όπου η κρούπα αφθονεί και είχα άφθονη ευκαιρία να το επαληθεύσω αυτό. Η πλευρίτιδα, η πνευμονία και ο ρευματισμός επίσης εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, και συνοδεύονται, όπως θα αναμενόταν, σχεδόν ανεξαιρέτως από τον υψηλό πυρετό, την αγωνία, την ανησυχία και τον φόβο τόσο χαρακτηριστικά αυτού του φαρμάκου. Κάθε τοπική συμφόρηση ή φλεγμονή που προέρχεται από τέτοια έκθεση εμπίπτει επίσης στον ίδιο κανόνα, πάντα με την προϋπόθεση ότι τα άλλα συμπτώματα αντιστοιχούν. Τα άλλα κύρια φάρμακα του ξηρού αέρα είναι Bryonia, Causticum, Hepar, sulph. και Nux vomica. Ιδού μερικά φάρμακα του υγρού καιρού: Dulcamara, Nux moschata, Natrum sulphuricum και Rhus toxicodendron. Τέτοια πράγματα είναι καλό να θυμόμαστε, διότι μία θετική ένδειξη αξίζει δύο ή τρεις αόριστες.